Ενύπνιο

-

ΑΝΔΡΑΣ Εκείνη τη μέρα ξύπνησα ήδη κουρασμένος ενώ τα όνειρα θάμπωναν απέναντι στην πραγματικότητα άνοιγα τα μάτια προς την πόλη μου ασαφές τέρας με φλόγες και θορύβους: θα διέσχιζα πάλι την Κόλαση...

Η ποίηση της Φωτεινής Καπελλάκη είναι ένας κορμός στη ρηχή κοιλιά του δάσους, με ρίζες σε στέρεο θεματικό έδαφος, εκεί που η ύλη δονείται σαν παλαιολιθικό ψέμα...

Κάθε πρωί η νύχτα αφήνει στην πόρτα μου το ανοίκειο...

Σύντροφοι, το ζώο αυτό είναι η εικόνα και της δικιάς μας ζωής...

Τα χέρια της κοπέλας κινούνται...

Βρίσκουν πράγματα να κάνουν τις μέρες...

Οι κάποιοι είναι οι άνθρωποι του οπτικού μας πεδίου...

«…Η κλεψύδρα αδειάζει, κόκκο τον κόκκο, και εγώ βυθίζομαι στην άμμο...

σήμερα θα σε αγαπή...

Αλλά εκείνη, η Μετάξω, ατίθαση κι ανυπάκουη, όλο χαριεντίζονταν με το κορμί της κι όλο το έδειχνε στους άντρες...

Βασισμένο στη ζωή της Μπρονισλάβα Βάις, αλλά και τριών μαγισσών που η καθεμιά τους σημάδεψε την εποχή της με την «ανίερη» συμπεριφορά της, η Παπούσα είναι ένα ποιητικό έργο που υμνεί την αξία της ζωής, την ύπαρξη, τη χαρά, τον έρωτα, αποτίοντας φόρο τιμής στη σπουδαία αυτή μα άγνωστη ποιήτρια...

«Να μην έχεις έναν Θ...

Όσο καιρό άνθιζε η κουτσουπιά, ο πίνακας γέμιζε μωβ άνθη, σύννεφα, θάλασσες, πουλιά, πρόσωπα, μάτια, συλλαβές, λέξεις...