Θράκα

Δεξιώσεις Έντρομη χτύπησε την πόρτα μου η νύχτα Σαν να την κυνηγούσαν ληστές...

Η αυτοβιογραφία των λύκων Μόνοι βαθιά μέσα στο δάσος Κι ακόμη πιο βαθιά, στον οισοφάγο, Πίσω από τα πανίσχυρα δόντια μας...

ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΗΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ Ακόμα κι αν προσποιούμαι πως με πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό αυτού του πεύκου ακούω τον φρικαλέο τριποδισμό φοράδας σε μαύρη άμαξα ζωσμένη να σβήνει σε βικτωριανό στενό, κατακριτέο για τον τρόπο που δαντέλες και φτερά ανασαίνουν στο πέρασμα οπλών ακονισμένων σαν το βλέμμα αρουραίων καθώς στις υδρορροές ανεβαίνουν κι απ’ το παράθυρο γλιστρούν προς της κούνιας το νεύμα, γνωρίζω πως το μόνο που υπάρχει είναι η γκρίνια του παπιού που θα σηκώσει γκριζοκίτρινη σκόνη, πως ακόμα κι οι κούκλες στην απέναντι βιτρίνα θα μου πούνε μόνο πως η δουλειά τους είναι αγχόνη...

Επικήδειος Με τα φά...

Βιάζομαι δραματικά ...

Η ΣΚΟΥΡΙΑ Καινούργιες τώρα κλειδαριές τα σπίτια μας φυλάνε, με πιστοποίηση από εργοστάσια που δουλεμπόριο και πρόοδο συνταίριαξαν με χάρη...

Έχω βρει τη συνταγή Πρώτα ερωτεύομαι από το μυαλό έπειτα από την καρδιά ερωτεύομαι τότε από τα χέρια προχωράω στα γεννητικά όργανα και κατεβαίνω στους μηρούς ερωτεύομαι από τις γάμπες προτού καταλήξω στους αστραγάλους και από εκεί στο έδαφος πριν γκρεμοτσακιστώ ολωσδιόλου...

Ευρυδίκη: Έγερνες προς το κενό, έβλεπες τον κόσμο όλο από εκεί πάνω...

Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας στο σκόρπισμα και σπάσιμο των παιχνιδιών...

Γειτόνισσες Εδώ πέρα οι μανάδες κοιμούνται σε αναμμένα κάρβουνα πίνουν τον καφέ τρεις-τρεις βάφουν η μία τα μαλλιά της άλλης πηγαίνουν μαζί στη λαϊκή και γυρίζουν με φορτωμένα καροτσάκια δανείζονται ζάχαρη λεμόνια ταπεράκια μαντάρουν σε ποδοκίνητες Singer κάνουν εκδρομές σε μοναστήρια μεγαλώνουν ορτανσίες μπιγκόνιες ταπεινά γεράνια και πετούνιες οι γιοι τους σκοτώνονται απ’ τα μηχανάκια οι κόρες από καύλα οι άντρες από χοληστερίνη καρκίνους στον προστάτη παίρνουν το αστικό τέσσερα η μόνη γραμμή που κάνει στάση στο Παλιό Γενικό Νοσοκομείο στο Πανεπιστημιακό και στο Νεκροταφείο στρώνουν καμιά μπιρίμπα βάζουν μοσχοκάρυδο στο κοκκινιστό...

στο λεωφορείο Προχθ...

Νυχ(τ)ιά Αν φύγει τ...

Διαζεπάμη Αν ο φόβος είχε φωνή θα μου ψιθύριζε να είμαι καχύποπτη με τα στρωμένα κρεβάτια να μην κλαίω όταν διαβάζω για πλειστηριασμούς στο διαδίκτυο να κρατώ στα χέρια κομμένο εισιτήριο όταν περπατώ τη νύχτα γύρω απ’ την πλατεία ―τίποτε δεν θυμίζει πλέον την περασμένη θητεία μας― να καταπίνω δυνατά συνθήματα να μην επαναπαύομαι με πνιγμούς στη Μεσόγειο να μάθω ρίμες για τις μνήμες (οι μέρες που θα ’ρθουν θα ξεδιαλύνουν τους νοικοκύρηδες από τους φοβισμένους)...

Είναι μια νύχτα που μαίνεται φοβερή καταιγίδα...

Κάθε άνθρωπος επισκιάζεται από ένα ορισμένο ποσοστό αυτοκαταστροφής στο ψυχικό του ντεπόζιτο...