Οι «Ψυχικοί ηλίανθοι» είναι απόσταγμα βαθιάς κατάδυσης στ'' άδυτα του ασυνειδήτου, μέσα από τη μακρόχρονη βιωματική εμπειρία της δημιουργού ως αναλυόμενης, αλλά κι ως ψυχαναλύτριας...

Το μονοπάτι από το σκοτάδι στο φως και η αντανάκλαση του υποσυνείδητου στις λέξεις...

Είμαστε φτιαγμένοι από σπόρους και συνεχώς ανθίζουμε...

Η ζωή στην Ευρώπη έχει αναμφίβολα χάσει ένα μεγάλο μέρος από την εδραιωμένη πολιτισμική και ανθρώπινη αίγλη που είχε κάποτε...

Ανάμεσα στις ψυχές που ντύνονται το ζωντανό σώμα κι εκείνες που εγκαταλείπονται από αυτό, στέκει το αιώνια αναπάντητο ερώτημα, ενώ η ιδεατή συνύπαρξή τους περιγράφεται ως άλλη συντέλεια στο ομότιτλο της συλλογής ποίημα...

Ένα παιδί πετά μια πέτρα στο νερό...

Είκοσι διηγήματα ταξιδιωτικών αναπολήσεων, χαρτογραφήσεις τοπίων —ενίοτε ψυχικών—, αναπάντεχες συναντήσεις, μαγικές ιεροτελεστίες...

Μπαίνω μια μέρα στον Ναυτίλο και βρίσκω στον πρώτο πάγκο μια παλιά έκδοση του «Παλαιοβιβλιοπώλη Μέντελ» του Στέφαν Τσβάιχ και το ξεφυλλίζω...

Ένα πρωινό στη θάλασσα, μια όμορφη μελωδία, ένας άγνωστος που χαμογελά, μια ζεστή αγκαλιά...

Το Νορβηγικό τοπίο είναι μια ωδή στον αποχωρισμό...

«Καθόμουν στο κυψελιώτικο μπαλκονάκι μου κι αγνάντευα τη λατρεμένη Αίγινα λουσμένος στην αιθρία μιας αλκυονίδας μέρας στις αρχές του 2024 και μου ήρθαν σαν φιλμ στην οθόνη του μυαλού μου εικόνες και διαθέσεις και θραύσματα από διαβάσματα και στιγμές με αγαπημένα πρόσωπα και σχεδόν όλος μου ο βίος, και αναλογιζόμουν πόσο αδυσώπητα κυλάνε τα δευτερόλεπτα και πόσο απειλητική είναι της φθοράς η σκιά, κι άκουσα τον Bob Dylan να μου τραγουδάει “Time is a jet plane” και τον Guy Debord να μιλάει για το βουητό του καταρράκτη του χρόνου, και τον Ralph Rumney να υποτονθορύζει “tempus passes but does not yet fugit” και καταπιάστηκα με τη φαινομενολογία της συνείδησης του εσωτερικού χρόνου και πήρα να σκέφτομαι πώς δύναμαι να βάλω τρικλοποδιές στην απειλητική επέλαση των γηρατειών και στρώθηκα και συνέθεσα ένα μακρινάρι και του έδωσα τον τίτλο Το ποίημα λέει καλημέρα, γιατί αισθάνθηκα ότι είχε έρθει στο μπαλκονάκι ένα Ποίημα και με καλημέριζε και μου έλεγε Γράψε με, Ίκαρε, γράψε με! Όταν το ολοκλήρωσα, το διάβασα στην ποιήτρια Καλλιόπη Αλεξιάδου (στην οποία είναι αφιερωμένο) και στην εικαστικό Χλόη Ακριθάκη, η οποία προσφέρθηκε να το εικονογραφήσει — μάλιστα είναι αξιοσημείωτο ότι η Χλόη (θυμίζω: θυγατέρα του μέγιστου Αλέξη Ακριθάκη) ενώ έχει ήδη διακριθεί ως φωτογράφος τέχνης, δεν είχε ποτέ έως τώρα εκτεθεί ως ζωγράφος, οπότε με το έργο αυτό, που την κυκλοφορία του ανέλαβαν οι βραβευμένες και ιστορικές εκδόσεις Ιωλκός, έχουμε και μια πρωτιά!»...

Πόσο πλατύ είναι το παρόν, όταν αναπολείς το παρελθόν, αλλά αναζητάς το μέλλον; Πώς αγαπάς σαν ξένος; Πόσο εύκολα περνάς μέσ’ από τις φλεγόμενες ημέρες; Πόσο δύνασαι να καείς; Είκοσι τρεις προσπάθειες για τη σκιαγράφηση του έρωτα, της απομόνωσης και της απόδρασης...

Κάθε αναφορά (ποιητική έστω) στο Αόρατο, στο Άφατο, στο Άρρητο, στο Άγνωστο, στο Ασύλληπτο από την ανθρώπινη λογική είναι μια καλή αφορμή επανεκκίνησης και αναβάθμισης τής πανανθρώπινης συνειδητότητας...

Ο όρος homo incurvatus in se (ως ο άνθρωπος που κλίνει προς τον εαυτό του και την αμαρτία απομακρυνόμενος από τον Θεό — με την υπερηφάνεια, την οκνηρία και το ψέμα ως τις κύριες μορφές αμαρτίας) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Αυγουστίνο (354-430) και μετέπειτα —στο ίδιο πλαίσιο— από τους Λούθηρο (1483-1546) και Κ...

Μια απατημένη γυναίκα ανακαλύπτει τα social media ως αντίδοτο στην απειλή της απρόσμενης μοναξιάς...