Ιωλκός

Η ποιητική συλλογή είναι ένα ταξίδι στον χρόνο και στις κρύες πόλεις...

Αναπόφευκτα στη ζωή λειτουργεί ο προορισμός...

Στην Κομνά Τράκα, μια πολυκατοικία αναπνέει, ακούει, κρατά μυστικά...

Συναλλασσόμαστε συναισθηματικά με τους άλλους μέσα σε σχέσεις που υπακούουν στους νόμους της αγοράς: της προσφοράς και της ζήτησης, του ανταγωνισμού, του συμφέροντος...

«Πριν από τους θεούς και τους ανθρώπους, υπήρχε ο Έρωτας – η δύναμη που έπλασε το φως και το σκοτάδι και που ακόμα σήμερα φέρνει την αρχή και το τέλος κάθε ιστορίας...

Σε μια εποχή που όλοι και όλα τρέχουν —οι άνθρωποι, οι πληροφορίες, η ίδια η ζωή— η ποίηση έρχεται να σταθεί ακίνητη, να κοιτάξει κατάματα τον κόσμο και να ψιθυρίσει την αλήθεια της...

Τριάντα τέσσερα ποιήματα που συνθέτουν μία ενιαία διαδρομή: από τον τοίχο που δεν γκρεμίζεται ποτέ αρκετά έως τον Σαμψών, που δε χρειάζεται μάτια για να δει...

Η συλλογή συγκεντρώνει ποιήματα γραμμένα σε βάθος δεκαετιών, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι πρόσφατα, ενώ πολλά από τα παλαιότερα έχουν εκ βάθρων επανεξεταστεί και ανανεωθεί...

Στα Ετοιμοπαράδοτα, την πρώτη της ποιητική συλλογή, η Ελευθερία Παπουτσάκη προλαβαίνει τις αιφνίδιες εικόνες πριν χαθούν και τις παραδίδει σε στίχους λιτούς, εύστοχους και παιγνιώδεις...

Η ποιητική συλλογή αντανακλά τους φόβους, τα όνειρα και τις επιθυμίες των ανθρώπων μέσα από τα μάτια μιας έφηβης που παλεύει καθημερινά να ισορροπήσει ανάμεσα στις δικές της ανάγκες και στις απαιτήσεις των άλλων...

Η παρούσα μελέτη αποτελεί ένα οδοιπορικό στα ίχνη του Πυθαγόρα...

Κίνητρο της γραφής είναι η εκδίπλωση των μορφών που λαμβάνουν τα συναισθήματα, όπως αναβλύζουν από τη «θεία επιφάνεια» της ψυχής και ξεδιψούν την ανάγκη για δημιουργία...

Ένας άγγελος αυτόχειρας, άγιοι της κόλασης, η κάθοδος στον Άδη την ώρα που η Σίβυλλα καίγεται στα βράχια...

Η συλλογή διαπνέεται από την πεποίθηση ότι στην καρδιά, τη ζωή και την κοινωνία ρόδα και δράκοι συνυπάρχουν, συμπορεύονται και αλληλοσυγκρούονται υπό το ειρωνικό, μα και συμπονετικό βλέμμα μοίρας και χρόνου...

Μετά την Τραγωδία, το τραύμα ούτε μπορεί αλλά ούτε και πρέπει να σιωπήσει...