Ποιήματα

Ένας άγγελος αυτόχειρας, άγιοι της κόλασης, η κάθοδος στον Άδη την ώρα που η Σίβυλλα καίγεται στα βράχια. Το ρέκβιεμ για τον αιώνα που πέφτει, στημένο πάνω στα μέρη της λατινικής νεκρώσιμης λειτουργίας, από το Introitus ως το Lux aeterna. Και ύστερα η Marilyn που χάνεται στις αναπαραγωγές της, ο Bugs Bunny κάτω από το γεμάτο φεγγάρι του Ellis Island, ο Bruegel που ψιθυρίζει πως οι πίνακές του εξάντλησαν τον θάνατο. Ο τόμος συγκεντρώνει επικαιροποιημένες τις τρεις ποιητικές συλλογές του Βασίλη Μαζωμένου: «Άγιοι της κόλασης» (2003), «Η πτώση του αιώνα» (2005) και «Η Μήδεια των άστρων» (2008). Ο στίχος του, κοφτός σαν μοντάζ, περνά χωρίς προειδοποίηση από την εκκλησιαστική υμνογραφία στα sms, από τον Εμπεδοκλή στον Κέυνβς. Η ειρωνεία έχει ταυτότητα. Ο Λόγος γίνεται μηχανή, κιτς, profit, το Blue box παίρνει τη θέση του Δέντρου της Ζωής, κι ο ποιητής ανοίγει τις πόρτες των κελιών για να απελευθερωθεί και να απελευθερώσει. Η έκδοση κλείνει με τον ανέκδοτο «Αιώνα», μία γέννα μες στη θύελλα: Γιος της μνήμης είμαι, σπέρμα του κεραυνού.