Καλειδοσκόπιο

Αρχές της δεκαετίας του 1930...

Το πρωτάκουσα Φλεβάρη μήνα, ξημερώματα...

Οι Γάτες και οι Γάτοι είναι τα αγαπημένα ζώα των περισσότερων καλλιτεχνών και διανοούμενων...

Ποιος θα καταφέρει να κάνει την πριγκίπισσα Λίζα να χαμογελάσει; Ο Γιοχάνες, ο Πάμπλο, ο Άντι, η Φρίντα, ο Χουάν, ο Τζάκσον ή ο Λεονάρντο; Δύσκολο κορίτσι η Λίζα! Πάνω από 12...

Tι είναι αυτό το γκρίζο πράγμα που μας ακολουθεί; Γιατί βρίσκεται παντού; Γιατί είναι πάντα εκεί και ρίχνει πάνω μας τη σκιά του; Όμως, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι! Η πραγματικότητα από μόνη της μας φέρνει συχνά σε αδιέξοδο, και όχι μόνο δεν διώχνει αλλά, αντίθετα, ενισχύει τους φόβους μας...

«Μαμά, τι είναι Καραντίνα;» ρώτησε η μικρή Τυτώ...

Βγήκε στην αυλή απ’ την κουζίνα φέρνοντας μια πιατέλα γεμάτη ώς επάνω κουτσομούρα...

Ο τιμητικός αυτός τόμος για την Ομότιμη Καθηγήτρια Άντα Κατσίκη-Γκίβαλου, ελάχιστη ένδειξη οφειλόμενης τιμής στο πρόσωπό της αλλά και μια μάλλον υπολειπόμενη προβολή της προσφοράς της, επιχειρεί να σκιαγραφήσει τη μακρόχρονη και πολύπλευρη διαδρομή της ως πανεπιστημιακής δασκάλας...

Οι οικογένειες έχουν πάντα πολλές ιστορίες να διηγηθούν...

Μια ιστορία για ένα χωριό, ένα τσούρμο παιδιά κι έναν αγριάνθρωπο...

Βρέθηκα κάτω από τρενάκια και μολυβένια στρατιωτάκια και κούκλες και πατίνια...

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΑΙΜΩΝ λυγίζει κάτω από το βάρος του ονόματός του, ενός ονόματος συνδεμένου με το κακό, και θέλει ν’ αποσυρθεί για να το ξεφορτωθεί...

Ο Παναγιώτης ήθελε να πάει σε σχολείο μάγων, αλλά οι γονείς του τον πήγαν σε ένα κανονικό σχολείο...

Επιτέλους, ο κύριος Χουρχούρης άνοιξε και πάλι το πολύτιμο κόκκινο τετράδιο και διάβασε μία ακόμη αληθινή ιστορία από την πατρίδα του, το όμορφο Γατουχάν...

Ναι, είναι αλήθεια πως ο Γιάννης κάνει αταξίες...