Σε μία μακρινή χώρα όπου όλα τα σπιτάκια είναι κατασκευασμένα από γλυκά, μπισκοτάκια, κουλουράκια και κεκάκια χρωματιστά και που είναι γεμάτη με γλυφιτζουρόδεντρα, καραμελολούλουδα, ζαχαρόλοφους και καραμελοβουνά, ζουν ευτυχισμένες οι μπισκοτοοικογένειες με τα καραμελοπαιδιά τους...

Τι είναι η ευτυχία; Τι χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε να τη νιώσουμε; Είναι δύσκολο να βρούμε τον δρόμο προς αυτήν; Μπορεί να τον διαβαίνουμε χωρίς να το έχουμε αντιληφθεί; Ένας γυναικείος όρκος, ένα άλμπουμ κι οι άνθρωποι που μπήκαν στη ζωή της ηρωίδας, κατάφεραν άραγε να της δώσουν τις απαντήσεις που γύρευε; Ένα ταξίδι αναμνήσεων γεμάτο στιγμές, σκέψεις και συλλογισμούς δημιουργούν την πορεία που θα επιλέξει να ακολουθήσει...

Ένα δεκαοχτάχρονο κορίτσι ξεκινά από τη μικρή της πόλη (τον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης) να περπατήσει τον δικό της δρόμο αφήνοντας τη σιγουριά της οικογενειακής αγκαλιάς...

Ο Κένταυρος και η Οφηλία πετούν από το Πήλιο ως τη Χώρα του Ονείρου, εκεί όπου τη χαρά έρχεται να μετριάσει η απειλή και ο φόβος...

Του Ορφέα δεν του αρέσουν οι γιορτές και τα δώρα...

Όστρακα έννοια διττή, ίσως κοχύλια...

«Οι γάτες είναι όντως παρκουρίστες, αντέχουν στα πεσίματα, στα χτυπήματα και στα απρόσεχτα σπρωξίματα;» Γάτες αδέσποτες, ο Χαζομάρας, ο Σαχλαμάρας και ο Λούλης ο γλυκούλης, ονόματα που έδωσε η μικρή μας Φούλη, κυκλοφορούν στις γειτονιές και αναζητούν λίγη φροντίδα...

Φόβος, ανασφάλεια και καταχνιά, εντάσεις, ερωτικές αναζητήσεις που οδηγούν σε μια περίεργη ανταλλαγή συντρόφων ανάμεσα σε δύο άνδρες, που αναζητούν τις δικές τους ισορροπίες σε μια βίαιη και ρευστή εποχή...

Ο αέρας μοσχοβολούσε φρεσκοψημένα κουλούρια, που στο πέρασμά του ξεσήκωνε τη σκόνη βανίλιας απ’ το ζαχαρώδες έδαφος...

Η Χρύσα, η Σοφία και η Περσεφόνη εκπροσωπούν τρεις γενιές γυναικών –εγγόνα και θυγατέρα, μητέρα και κόρη, γιαγιά και μητέρα– σ’ ένα ντόμινο όπου ο θάνατος παραμερίζεται «ύπουλα και βίαια»… από τη ζωή! Οικογενειακά μυστικά που σκεπάστηκαν με τόνους θλίψης, αμηχανίας, ντροπής και φαινομενικής λήθης...

«Μα εδώ και λίγο καιρό, ο Μιτζού δεν είχε όρεξη για παρέες και παιχνίδια...

Η Λίνα φοβόταν το σκοτάδι και με τον φόβο της ανησυχούσε τους γονείς της...

Η χαρά να παίζεις και να τρέχεις με τα υπόλοιπα παιδιά είναι απίστευτα μεγάλη! Η αλήθεια όμως είναι, πως δεν μπορείς να παίξεις όλα τα παιχνίδια με… κλειστά μάτια...

Σε αυτό το βιβλίο η Αλφαβήτα παρουσιάζεται μέσα από 24 χαϊκού ποιήματα...

Ήταν κάποτε μια τσούχτρα και καμάρωνε λες και φορούσε λούσα...