Η Κοκορομαχία περιγράφει μέσα από πολλές διαφορετικές φωνές το Σπίτι, τον χώρο αυτόν που δημιουργεί (ή καταστρέφει) ανθρώπους...

«Τώρα, για ποιον λόγο κανένα από αυτά τα ιδιότροπα πλάσματα δεν μ’ έκανε να ξεχάσω την πρώτη αγάπη της καρδιάς μου; Ίσως γιατί καμία δεν διέθετε τα παλλιροϊκά της μάτια, εκείνα της πονηρής τσιγγάνας...

Με τα Μάγια της Πεταλούδας ο Λόρκα πισωδρομεί στον καιρό που βρίσκεται στη Γρανάδα, ακούει τις λεύκες γύρω από το σπίτι του να τραγουδούν, τις συνοδεύει με τη φωνή του, παρατηρεί με όλη του την προσοχή το πηγαινέλα των μυρμηγκιών, με δάκρυα στα μάτια κηδεύει έναν γρύλο και άξαφνα τα δάκρυα στεγνώνουν, το έκπληκτο βλέμμα του υψώνεται για να παρακολουθήσει το φτερούγισμα κάποιας λευκής πεταλούδας...

Τα διηγήματα του Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο II που παρουσιάζονται στο ανά χείρας βιβλίο γράφτηκαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων σαράντα χρόνων και συγκεντρώθηκαν για πρώτη φορά σε έναν τόμο, αποτελώντας μια γιορτή για τους αναγνώστες...

Όλοι πιστεύουν ότι η Ρίτα αυτοκτόνησε. Όλοι, εκτός από την Ελένα, τη μητέρα της. Επειδή η Ελένα ξέρει. Επειδή η Ελένα, όπως κάθε μητέρα, είναι γεμάτη βεβαιότητες που οδηγούν σε αβεβαιότητες.

Η συλλογή Τόσες αλλαγές πραγματεύεται θέματα που απασχολούν την Κάλαφελ και σε άλλα έργα της όπως είναι η μνήμη, η συνειδητοποίηση της ύπαρξης, η στάση του ανθρώπου απέναντι στη ζωή, η αισιοδοξία για το αύριο, η παράκληση και η προτροπή, μια μόνιμη υπενθύμιση να υπάρχουμε, να ζούμε, να είμαστε, καταφέρνοντάς το με ποιον τρόπο; Με την αλλαγή και κάποτε με τη σιωπή που όμως σημαίνει πολλά περισσότερα από αυτά που αποσιωπά, που φαινομενικά δεν λέει...

Έχουν χαρακτηριστεί από εκτελεστές μιας παρτιτούρας έως αδέξιες μέλισσες και από όχημα του συγγραφέα έως… προδότες [traduttore, traditore]...

Ο Χοσέ Τριάνα τοποθετεί τη δράση του έργου τη δεκαετία του πενήντα, δηλαδή λίγο πριν από την κουβανική επανάσταση...

Ο Καρβάλιο σήκωσε το βλέμμα και είδε πάνω στα καλώδια χιλιάδες, μυριάδες, μικρά, μαυρόασπρα πουλιά, σαν πούλια του ντόμινο...

Η Γκλόρια Γκέρβιτς αποτελεί μια ιδιαίτερα ξεχωριστή φιγούρα μέσα στο πανόραμα της σύγχρονης λατινοαμερικανικής ποίησης...

Το φως του δύοντος ηλίου, διαθλώµενο στο τζάµι του παραθύρου, έβαφε µε µια ελαφριά κοκκινωπή πατίνα τον τεράστιο καµβά· σαν να είχε κιόλας αρχίσει, προτού καν πάρει την τελική του µορφή, να αιµορραγεί...

Μαδρίτη, 1980...

«Η νύχτα σκότωσε τη Ρουπέρτα»...

Τέρατα υπάρχουν, αλλά όχι όπως τα φανταζόμαστε...

«Δεν υπερβάλλω όταν λέω πως υπήρξα φεμινίστρια από το νηπιαγωγείο»...