Ισπανική, ισπανόφωνη και πορτογαλική λογοτεχνία

Αρκετό καιρό μετά τη ληστεία των εκατομμυρίων στο Εθνικό Νομισματοκοπείο της Ισπανίας και ενώ ο θόρυβος της πολύκροτης υπόθεσης έχει αρχίσει πια να καταλαγιάζει, ένα παράξενο δέμα παραδίδεται στον Χέρο Λαμάρκα την ημέρα που εκείνος μαζεύει τα τελευταία πράγματα

Στα γραφεία του πλουσιότερου ποδοσφαιρικού συλλόγου όλου του κόσμου φτάνει μια ανώνυμη επιστολή...

Μια φορά τον ρώτησα τι λογής γυναίκες του άρεσαν...

Αργεντινή, 1975. Δυο κρατούμενοι στο ίδιο κελί. Μια αλλόκοτη απόπειρα συμβίωσης ενός αντικαθεστωτικού και ενός ποινικού, που μόνο στο διεστραμμένο μυαλό κάποιου κυνηγού κεφαλών της τότε λανθάνουσας δικτατορίας θα μπορούσε να έχει κάποιο νόημα.

Ο Φερνάντο Σορεντίνο ανήκει στη μεγάλη λογοτεχνική παράδοση του φανταστικού και του παράλογου της Αργεντινής...

Η πορτογαλόφωνη ποιήτρια Γκλόρια Σοφία έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με το περιβάλλον του Πράσινου Ακρωτηρίου, κάτι το οποίο αναδεικνύεται στην ποίηση και τη μουσική της...

Τον Μάρτιο του 2020, μόλις τρεις μήνες πριν από το 12ο Φεστιβάλ ΛΕΑ, η πανδημία του κορονοϊού προκάλεσε, μεταξύ άλλων, τον κατ’ οίκον περιορισμό μας και τη μαζική αναστολή πολιτιστικών δραστηριοτήτων σε ολόκληρο τον κόσμο...

αν και είναι αργά, είναι νύχτα, και εσύ δεν δύνασαι...

Η συλλογή αυτή, που στην αρχή την είχαμε φανταστεί αρκετά kinky (ως προς τη θεματολογία της), ξεκινά με το διήγημά του πρεσβύτερου της «ομάδας» και πρωτοεμφανιζόμενου στη χώρα μας Χοσέ Ομπεχέρο (για κάποια μέλη της ομάδας, το μοναδικό πραγματικά kinky αφήγημα της συλλογής)...

Ο Γουστάβο Αδόλφο Μπέκερ είναι, μαζί με τη Ροσαλία δε Κάστρο, ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος της μεταρομαντικής ποίησης στην Ισπανία, ένα λογοτεχνικό κίνημα του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα που χαρακτηρίζεται από μια προσωπική θεματική και από μια κατάλληλη εκφραστική απλότητα, απομακρυσμένη από τη ρητορική και την παραφορά του Ρομαντισμού...

Τα χαϊκού του Φερνάντο Πεσσόα, χαρακτηριστικά του πνεύματος αυτού του τόσο ιαπωνικού και τόσο οικουμενικού, συνάμα, ποιητικού είδους, αποκαλύπτουν μια «άλλη πτυχή» της πολύπλευρης λογοτεχνικής δραστηριότητας του μεγάλου Πορτογάλου… Μια πτυχή διόλου απροσδόκητη, πάντως, για τον ποιητή που, μέσω των περίφημων ετερωνύμων του, διακήρυσσε ότι κάθε σκέψη του ήταν «μια αίσθηση», καθώς σκεφτόταν «με τα μάτια και τ’ αυτιά», ή δήλωνε με αφοπλιστική απλότητα ότι «δεν υπάρχει», ακριβώς όπως ο ποιητής που συνθέτει χαϊκού δεν υφίσταται στα ποιήματά του...

ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ, 1982...

Απατημένοι σύζυγοι, μοιχαλίδες, συμφεροντολόγες και αδίστακτες υπηρέτριες, γειτόνισσες-προξενήτρες, μαστροποί, πόρνες, απατεώνες, αυλικοί που διασκεδάζουν την πλήξη τους, ζευγάρια που αντιδικούν, πειναλέοι γραμματιζούμενοι και ικανοποιημένοι μες στην άγνοιά τους χωρικοί, ημιμαθείς αξιωματούχοι, αρχοντοχωριάτες, τυχοδιώκτες και τυχοδιώκτριες, αξιοθρήνητοι στρατιώτες, ερωτευμένοι καντηλανάφτες… Τα οκτώ σπαρταριστά επεισόδια του τόμου, αντιπροσωπευτικά της ζωής στην Ισπανία του Θερβάντες –την Ισπανία του Χρυσού Αιώνα αλλά και της παρακμής ηθών και θεσμών–, μας παρουσιάζουν ένα πολυποίκιλο πανόραμα ανθρώπινων τύπων και ευτράπελων καταστάσεων, με ρεαλισμό και ενάργεια που αφοπλίζουν...

Αυτές οι ανοργάνωτες σημειώσεις, σύντομες και χωρίς συμπεράσματα, προέρχονται από το ημερολόγιό μου εκείνων των ημερών...

Από την τρυφερή του ηλικία, ο Φερνάντο Πεσσόα θα έρθει αντιμέτωπος με την εμπειρία της απώλεια στις πιο οδυνηρές της εκφάνσεις και η θεματική του θανάτου θα απασχολήσει εξίσου τον ορθώνυμο συγγραφέα και τους ετερώνυμούς του: τον Αλμπέρτο Καέιρο, τον Ρικάρντο Ρέις, τον Άλβαρο ντε Κάμπος, τον Μπερνάντο Σοάρες, τον Μπαράο ντε Τέιβε...