Ο Έκο είναι σαφής: Δεν υπάρχουν ιστορίες χωρίς νόημα....

Η επίκληση σε βασίλισσες που αγάπησαν απεγνωσμένα και μάταια, έτσι όπως η Λοάνα, ξυπνά συχνά τα θαύματα από ύπνο αιώνων, γεννά ανεμοστρόβιλους που φέρνουν αφηγηματικές εκστάσεις και λυτρώνει από το λήθαργο του νου....

Θες να κάνεις φιλοσοφία; Γράψε ένα μυθιστόρημα....

Σ’ αυτό το βίαιο, τρυφερό και παθιασμένο μυθιστόρημα, ο Κλάουντιο Μάγκρις αντιμετωπίζει τον πόλεμο, μια έμμονη ιδέα του που, ανεξαρτήτως εποχής ή χώρας, σχεδόν δεν μπορεί να αποσχιστεί από την ίδια τη ζωή: έναν πόλεμο οικουμενικό, κόκκινο από αίμα, μαύρο σαν τα αμπάρια των δουλεμπορικών καραβιών, σκοτεινό σαν τη θάλασσα που καταβροχθίζει θησαυρούς και πεπρωμένα, γκρίζο σαν τον καπνό των σωμάτων που κάηκαν στο κρεματόριο της Ριζιέρα ντι Σαν Σάμπα, λευκό σαν τον ασβέστη που σκεπάζει τους λάκκους με τους νεκρούς....

Μόσχα, 14 Απριλίου 1930....

Τρεις γενιές, μια ταραγμένη εποχή σε μια ταραγμένη χώρα....

Ο Νταβιντού ανεβαίνει για πρώτη φορά στο ρινγκ στα εννιά του....

Η Έλενα και η Λίλα, οι δύο υπέροχες φίλες, είναι πλέον γυναίκες....

Ένα εξοχικό σπίτι κάπου στην Τοσκάνη, στη διάρκεια του αυγουστιάτικου καύσωνα της τελευταίας χρονιάς του εικοστού αιώνα....

Μια τριπλή ανθρωποκτονία που παρέμεινε άλυτο μυστήριο....

Aπάτη, δουλικότητα, κατάχρηση εξουσίας, διαφθορά, πορνεία, ναρκωτικά....

Είναι μια ζεστή ανοιξιάτικη νύχτα....

Έχουν ανοίξει οι καταρράκτες του ουρανού....

Η Λίλα και η Έλενα είναι δεκάξι χρονών, εγκλωβισμένες και οι δυο σε ένα αδιέξοδο....

Ο Μονταλμπάνο ονειρεύεται ότι είναι μέσα σ’ έναν πίνακα ζωγραφισμένο από τον Ρουσσό....