ΑΔΕΙΕΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ Χαρτογραφώ τοπία ψυχής Χρονομετρώ στιγμές απόντων Γράφω ένα ποίημα για το καλοκαίρι το σβήνω και αρχίζω μια ιστορία μικρού έρωτα μεγάλης διάρκειας, ίσως θα προτιμούσα ένα μεγάλο έρωτα μικρής διάρκειας...

Αγαπάτε την επιστημο...

Με έντονους τους αλγεινούς κραδασμούς της ιστορίας της Κύπρου, τα διηγήματα της συλλογής Ούτε στη Διακοσμητική Τσαγιέρα, αφηγούνται προσωπικές ιστορίες γυναικών που μέσα από τις φαινομενικά μικρές ανησυχίες τους μάχονται τον όλεθρο και την απώλεια...

Τι πάει να πει “υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο και δεν μπορώ να τον δω”; Ο ελέφαντας αποτελεί ένα τεράστιο θηλαστικό της οικογένειας των Ελεφαντιδών και της τάξεως των Προβοσκιδοειδών...

Σεπτέµβριος του 1812...

Ο τολµηρός πατριώτης και µέλος της ΕΟΚΑ Φίλιος Δαφνιώτης (Κούγιας) πίστεψε, αγωνίστηκε, έµπλεξε, προδόθηκε και στο τέλος χάθηκε µυστηριωδώς χωρίς κανένας να γνωρίζει τι απέγινε...

Η ζωή είχε τσακίσει τα φτερά του Βασίλη...

Στα Εξαπτέρυγα σιωπής, την τέταρτη ποιητική του συλλογή, ο Ανδρέας Μιχαηλίδης, με τα σύνεργα μιας εικονοπλαστικής γλώσσας, φιλοτεχνεί τοπία ονειρικά, τοπία του έρωτα αλλά και τοπία ενός πολύμορφου θανάτου, προσπαθώντας πάντα να διατηρήσει ζωντανό εκείνο το καντηλάκι της ελπίδας, που οφείλει να καίει αδιαλείπτως στο βάθος κάθε σκοτεινής πραγματικότητας και κάθε λύπης...

Κοιτάζω στον καθρέφτη, αυτή την ξένη γυναίκα, τη γυναίκα που μου είναι ξένη...

Η Μαρία Λάμπρου είναι ο άνθρωπος της αδιάκοπης αναζήτησης...

Κάποιοι άνθρωποι βρίσκουν το άλλο τους μισό, την αληθινή αγάπη ή τον μεγάλο έρωτα της ζωής τους και μαζί του δημιουργούν μια καρμική σχέση...

Ο Σωκράτης Γρηγοριάδης ακολουθεί την οδό του Χαλίλ Γκιμπράν στο διάσημο έργο του Ο Προφήτης, μόνο που απευθύνεται σε ενικό πρόσωπο, στον εαυτό του ή σε εσένα τον αναγνώστη του...

Κύπρος, 1989… Η Εμέλεια κι ο Αυγερινός επισκέπτονται το εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο Βερεγγάρια στο ορεινό χωριό Πρόδρομος...

«Πυκνά, μολυβένια σύννεφα μαζεύονται πάνω από το ποτάμι που αρχίζει κι αυτό ν’ αλλάζει όψη, να σκουραίνει και να σκοτεινιάζει, να ενώνεται με τις γκρίζες σκιές των δέντρων και τις γκρίζες στέγες των σπιτιών που βρίσκονται σιμά στην όχθη∙ ακινητεί ο χρόνος! Ένα τοπίο άγριο και τρικυμισμένο σαν μια τοπιογραφία απ’ εκείνες που ζωγράφιζε ο Βαν Γκογκ όταν άρχισε η ταραχή και η τρικυμία στο δικό του μυαλό! Ύστερα τα μολυβένια σύννεφα ανοίγουν, γίνονται ευλογημένο νερό...

Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε ένα ρομαντικό και ντροπαλό αγόρι και μια γλυκιά νεαρή κοπέλα, η οποία μόλις τον βλέπει, τον ερωτεύεται αληθινά...