Μου δημιουργεί ευχάριστη έκπληξη που μια νεαρή και ταλαντούχα Κύπρια ποιήτρια, η Κωνσταντία Φιλίππου, εκτός από τα ποιήματα Της ποιητικής, Της επίκαιρης στιγμής, Των εποχών και Της γης, εκφέρει φωνή για πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στην Κύπρο, για περιπέτειες και μελλοντικές συνέπειες ευρύτερα...

«Είναι η ποίηση καημός κι οι λέξεις της πληγές που αναβλύζουν αίμα...

… Πέρασες απ’ τις στοές τις αθάνατες, πέρασες απ’ τις μυστήριες σελίδες της σιωπής...

‘Η ποιητική συλλογὴ Ὅσο φυσοῦν οἱ ἄνεμοι ἀποτελείται ἀπὸ 30 ποιήματα...

-

Μια σταγόνα στους ωκεανούς των δακρύων, που χύθηκαν για τους ανεκπλήρωτους έρωτες, μια νότα στις ωδές και τις συμφωνίες και τα ατέλειωτα τραγούδια, που γράφτηκαν για την αγάπη, μια ανάσα στους αμέτρητους αναστεναγμούς, που διαλύθηκαν στην ατμόσφαιρα του χρόνου, αναθεματίζοντας το πάθος και τα «όχι» του...

-

Ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης, με την ποιητική συλλογή του "Έρως Μύθος Βάθος – 200 Χαϊκού", επιβεβαιώνει κάτι άλλο, ελληνικό, πως "το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν", με ένα στέρεο ποιητικό αντρικό λόγο...

Ποιος έχει μέσα στον χρόνο μια φωλιά; Μέσα στο άπειρο του απείρου έναν κήπο; Η απόκριση ζώο ερημικό· όπως το σύννεφο μες στον χειμώνα, όταν πηγαίνει αργοβάδιστο κατά την άνοιξη ξεφορτώνοντας βροχή...

"Το μπλε δείπνο" αρχίζει με ένα φως να ανάβει το σκοτάδι...

Τα ποιήματα του Τίτου Χριστοφίδη, τα μαγνητίζει ένας εύρωστος στοχασμός φιλοσοφικής τάξης...

Η Σίλια Χριστοδούλου, ζει έντονα από μικρή κάθε τι Ελληνικό και νιώθει και ότι ιστορικά ήρθε η στιγμή το ελληνόφωνο κοινό των Βρυξελλών (Ελλαδίτες, Κύπριοι και άλλοι Ευρωπαίοι λάτρεις της ελληνικής γλώσσας) αλλά και γενικά οι Έλληνες, Κύπριοι και Ομογενείς να προσεγγίσουν ξανά τις ρίζες τους μέσα από τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, τις τέχνες, τη Γλώσσα και την Παράδοση που κληρονομήσαμε...

Στην ποιητική συλλογή του Ρήσου Χαρίση "Θάλασσα εσωτερικού χώρου" ιχνογραφούνται στιγμές από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα με τρόπο ρεαλιστικό και συνάμα εσωτερικό...

Πόσες αμυχές δεν κρύβει η ποίηση πόσες εκδορές πόσες πτώσεις σε χαράδρες οδύνης πόσα πουλιά στις φωλιές τους να τρέμουν τις λέξεις πόσων πιστών απεγνωσμένες πορείες...

Άνυδρο θαλασσόκρινο νησί μου, αρχαίος βολβός στην άμμο του παλιού καιρού...