Η Λίζα ονειρεύεται τη μέρα που θα φορέσει το κόκκινο παλτό της αδελφής της! Και όταν επιτέλους αυτή η μέρα φτάνει, η Λίζα δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά της: το παλτό είναι όμορφο, ζεστό, φανταστικό! Όμως, το επόμενο πρωί, η Λίζα βλέπει ένα μικρό κοριτσάκι και τη μητέρα του να μένουν σε χαρτόκουτα, στο πεζοδρόμιο, τρέμοντας από το τσουχτερό κρύο...

Ένα παιδί μεγαλώνει ανάμεσα στη σκληρότητα, τη μοναξιά και τις αποφάσεις άλλων...

Ξεκινάει η νέα σχολική χρονιά και, επίσης, η νέα ποδοσφαιρική σεζόν! Είμαστε η Ομαδάρα Πιτσίτσι και θα αποδείξουμε την αξία μας με την καινούρια προπονήτριά μας! Μαθαίνουμε όμως ότι οι Μπενζαμίνος, οι αρχιεχθροί μας, προσέλαβαν νέο προπονητή...

Το κορίτσι με το πολύχρωμο πατίνι, με τις ευαίσθητες μουσικές κεραίες του να συλλαμβάνουν μικρές σημαντικές λεπτομέρειες της Θαλασσούπολης με τις παλίρροιες, κοιτάζει έξω από το παράθυρό της και ονειρεύεται έναν ιδανικό κόσμο...

Η συγκεκριμένη έκδοση κυκλοφορεί στην αγγλική γλώσσα When a rain of plastic straws interrupts a lesson in the underwater classroom, the little fish students are scared! Mr...

Σε ένα παράλληλο σύμπαν...

Οδός Θερμοπυλών· άβυσσος με στενωπούς ελπίδας...

ΕΙΝΑΙ Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑ; ΓΙΑΤΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΣΑΤΙΡΑ; ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥΣ ΚΩΜΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ; Στο βιβλίο αυτό συναντούμε στο Θέατρο του Διονύσου τον Αριστοφάνη, τον μεγαλύτερο κωμικό ποιητή των κλασικών χρόνων...

Στις 7 Μαρτίου 1898, στον κατεχόμενο Βόλο, δολοφονήθηκε ο καθολικός ιερέας της πόλης, ο Ιωάννης Δαλέζιος, μέσα στον ναό του...

Τον Ιανουάριο του 1828, η στιγμή που ο κυβερνήτης κάνει τα πρώτα του βήματα στο λιμάνι της Αίγινας ως Κυβερνήτης της Ελλάδας είναι το εγκαίνιο της κρατικής οντότητας που θα αποκτήσει διεθνή θεσμική υπόσταση δύο χρόνια αργότερα! Τα χρόνια περνούν, μισός αιώνας πέρασε...

-

-

Ο ποιμένας των λέξεων Ο ποιητής· παιδί διωγμένο βίαια από την παιδική του ηλικία μέσα στα ερείπια του ενήλικα...

ν η π ε ν θ έ ς τ ο ζ η τ ο ύ μ ε ν ο αιφνίδια ο θάνατος τρέχει μπροστά της χώρας του τα κάγκελα έσπρωξε νά μπει ολονυχτίς τη γύριζαν στα πάρκα οι λέξεις της φέρθηκαν καλά μ’ επιμονή κρύβοντας το στεγνό σημείο το χώμα ούρλιαζε: είσαι νεκρός ιστός δεν λες να αποσυντεθείς χρόνια μετά στο ξύλινο πόδι του θείου καίει το καντήλι ενώ πλάι του παιδιού το λίκνο κρυφά την αθωώνει...

-