«Αν έχει κάποιο λόγο η κοινή ζωή με τους άλλους, είναι για να μας κάνει διαθέσιμους στις κινήσεις που μας οδηγούν να βρούμε τους λόγους για τους οποίους αισθανόμαστε αυτά που ζούμε, για να έχει νόημα η ζωή μας...

Η πρωταρχική σκηνή είναι η φαντασίωση της σεξουαλικής συνεύρεσης του ζεύγους των γονιών...

Έχουμε ανάγκη να επικοινωνούμε με κάποιον που μας καταλαβαίνει...

Η ψυχαναλυτική σκηνή είναι μοναδική...

Τι κάνει τη ζωή άξια να τη ζούμε; Το ότι ζούμε τις εμπειρίες μας στην ενδιάμεση περιοχή του πολιτισμού...

Ο ψυχαναλυτής έχει θέση στην πολιτική ζωή....

Τα κομβικά περάσματα συνιστούν σταθμούς της συμμετοχής του νέου ψυχαναλυτή στην κοινότητα και τομές που δημιουργούν ένα νέο επίπεδο ατομικότητας....

Ο έφηβος είναι κάποιος άλλος από το παιδί που γνωρίζαμε, και πρέπει να τον υιοθετήσουμε μέχρι να γίνει ο άγνωστος ενήλικας που δυνάμει είναι ήδη....

....

Οι θεσμοί στοιχειώνονται από τις σκιές της κληρονομιάς μας....