Έχω βρει τη συνταγή Πρώτα ερωτεύομαι από το μυαλό έπειτα από την καρδιά ερωτεύομαι τότε από τα χέρια προχωράω στα γεννητικά όργανα και κατεβαίνω στους μηρούς ερωτεύομαι από τις γάμπες προτού καταλήξω στους αστραγάλους και από εκεί στο έδαφος πριν γκρεμοτσακιστώ ολωσδιόλου...

Στη συλλογή «Άνθρωπος ήμουν − μα έγινα λέξεις», ο Γιάννης Διαμαντόγλου επανέρχεται με νέα οπτική, εντοπίζοντας την απολογιστική αποτίμηση αλλά και τις προεκτάσεις της σύγχρονης εποχής και των τάσεών της...

Ευρυδίκη: Έγερνες προς το κενό, έβλεπες τον κόσμο όλο από εκεί πάνω...

Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας στο σκόρπισμα και σπάσιμο των παιχνιδιών...

Γειτόνισσες Εδώ πέρα οι μανάδες κοιμούνται σε αναμμένα κάρβουνα πίνουν τον καφέ τρεις-τρεις βάφουν η μία τα μαλλιά της άλλης πηγαίνουν μαζί στη λαϊκή και γυρίζουν με φορτωμένα καροτσάκια δανείζονται ζάχαρη λεμόνια ταπεράκια μαντάρουν σε ποδοκίνητες Singer κάνουν εκδρομές σε μοναστήρια μεγαλώνουν ορτανσίες μπιγκόνιες ταπεινά γεράνια και πετούνιες οι γιοι τους σκοτώνονται απ’ τα μηχανάκια οι κόρες από καύλα οι άντρες από χοληστερίνη καρκίνους στον προστάτη παίρνουν το αστικό τέσσερα η μόνη γραμμή που κάνει στάση στο Παλιό Γενικό Νοσοκομείο στο Πανεπιστημιακό και στο Νεκροταφείο στρώνουν καμιά μπιρίμπα βάζουν μοσχοκάρυδο στο κοκκινιστό...

-

Η «Εμιγκρενιάδα» αποτελεί ένα εκρηκτικό ποιητικό σώμα όπου η γλώσσα λειτουργεί ως μέσο αναπαράστασης και μηχανισμός απογύμνωσης της μεταπολιτευτικής και ύστερης νεοφιλελεύθερης πραγματικότητας...

Στην παρούσα συλλογή, η νύχτα λειτουργεί ως χώρος μνήμης, επιθυμίας και απουσίας...

Μια αναφορά στην μοναξιά μέσα από δύο αντικρουόμενους χαρακτήρες που προσδοκούσαν να ζήσουν το αντίθετο από αυτό που βίωναν, νομίζοντας ότι εκεί κατοικεί η πραγματική τους ευτυχία...

Φεβρουάριος 2025: Η Σαντορίνη σείεται και οι επιστήμονες μιλούν για σεισμικό σμήνος...

Για τον δεκάχρονο Νέστορα, ο κόσμος ήταν απλός: υπήρχε εκείνος και ο Λόκι, ο καλύτερός του φίλος -ένας άσπρος γάτος με υπέροχα μπλε μάτια...

Σε αυτές τις σελίδες δεν γράφεται απλώς ποίηση...

Υπάρχουν λέξεις που δεν γράφονται...

Μία ποιητική συλλογή ωσεί λύχνος ψυχής, βαθιά υπαρξιακή, λυρική και μυσταγωγική...

Η συλλογή είναι ένας ενιαίος κύκλος ποιημάτων όπου η πέτρα γίνεται σύμβολο μνήμης, φθοράς και αντοχής...