Οικείο και ανοίκειο...

Πόσα πορτοκάλια λοιπόν φάγατε σήμερα ρωτάει ναζιάρικα; Ακούγεται μια ανδρική φωνή από το βάθος: «Τέσσερα»...

Χρειάζεται πια ο κόσμος μας τους σούπερ ήρωες; Εμείς τους φτιάξαμε, εμείς τους καθαιρούμε; Κι αν ναι, πώς; Με πλεόνασμα κυνικότητας ή με έλλειμμα φαντασίας; Τι πιστεύουν οι ίδιοι; Πόσο ειλικρινά ζούμε με τους εαυτούς μας και πόσο αυθεντικά νιώθουμε; Πώς μπορούμε οι άνθρωποι κάθε ηλικίας, φύλου και ταυτότητας να αντιμετωπίσουμε ή να διαχειριστούμε μια μοναξιά που δεν την έχουμε συνειδητά επιλέξει; Τρία κεφαλαιώδη ερωτήματα σε τρία κεφάλαια που βγήκαν από το ίδιο κεφάλι...

Έχοντας την ακλόνητη πεποίθηση πως είναι καταδικασμένος να στροβιλίζεται στο διηνεκές, επειδή έζησε έναν έρωτα βαθύ και χωρίς εγκράτεια, ο ήρωας αποφασίζει να αναζητήσει τη γαλήνη μέσα από μια νέα αρχή στον ορεινό Μυλοπόταμο, όπου και μετακομίζει...

Μέσα από αφηγήματα με έντονα λαογραφικά στοιχεία ξεδιπλώνονται μορφές και στιγμές μιας Ελλάδας που μοιάζει μακρινή – ίσως και ξένη στη σημερινή εποχή...

-

-

Στο παρόν βιβλίο περιέχονται τρεις καλογραμμένες ιστορίες μυστηρίου...

Μετά την Αμφισημία, έρχεται η Λαίλαπα...

Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι αποπροσανατολισμένος...

Μέσα σ’ αυτά τα τρία δωμάτια της μονάδας των ειδικών λοιμώξεων, όπου γράφτηκε η Ιστορία μιας γενιάς που θερίστηκε, στιγματίστηκε, στοχοποιήθηκε, διαπομπεύτηκε και εκδιώχθηκε από οικογένειες και περίγυρο...

Η άγνωστη γυναικεία γοητευτική φωνή στο τηλέφωνο πλάθει κόσμους, μοναχικοί ενήλικες περιπλανώνται, συναντιούνται και χωρίζουν, συναυλίες στα γρασίδια της Φιλοσοφικής, Γιώργος, Εύα, Δημήτρης, Δάφνη, Γιάννης, Παύλος, Δήμητρα, Αντώνης, Μαρία, ονόματα κοινά και συνηθισμένα με τις ασυνήθιστες ιστορίες τους, η σκυλίτσα Χιονάτη και ένας άντρας με φτυάρι μεσάνυχτα στο δρόμο, ο Χίτσκοκ και η γυναικεία παλάμη εκείνης να σκεπάζει ενοχικά κι αμήχανα το γέλιο της, εκείνος με τα «θέματά» του ‒και ποιος, άραγε, δεν έχει τα «θέματά» του;‒, ένα χαμένο ερωτηματικό, καφές σε ψιλικατζίδικα και αλκοόλ σε μπαρ, ένας κάποιος αστήρικτος Χρήστος του προγράμματος στήριξης συνθέτουν το αφηγηματικό σύμπαν του Δημοσθένη Καμπούρη, εκεί όπου οι σύγχρονοι αστικοί και χαμηλόφωνοι χαρακτήρες του πλέκουν με προαποφασισμένη λιτότητα τη μυθοπλαστική τους αληθοφάνεια: «Τους χαιρέτησε μ’ ένα νεύμα κι εκείνοι το ίδιο, κοιτάχτηκαν έντονα για λίγες στιγμές στα μάτια και, μετά, όλοι στράφηκαν αλλού και αυτό ήταν όλο»...

Το βιβλίο περιλαμβάνει είκοσι δύο διηγήματα και νουβελέτες που ανήκουν στη λογοτεχνία του φανταστικού και όχι μόνον...

Το παρελθόν μάς περιτριγυρίζει, άλλοτε σαν σμήνος πολύχρωμων αποδημητικών πουλιών και άλλοτε σαν αγέλη σκύλων...

Σε αυτά τα διηγήματα αποτυπώνεται απτά η ήττα του ανθρώπου στην ίδια του την αποστολή, στη δημιουργία μιας ισότιμης, δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας...