Πάνω απ’ όλα με είλκυε η τέχνη της κοπτικής και της ραπτικής...

Πώς αποχωρίζεσαι μια Κάρμεν; Χάνονται τάχα οι μεταξωτές λέξεις; Ποια ήταν η άγνωστη έγκυος; Πώς τελειώνει ένα μεταμεσονύκτιο γλέντι; Πού πήγαν τα ρούχα της; Σε τι χρησιμεύουν οι ξύλινες σκάλες; Μια Γαλήνη παράξενη, μια τρύπα στο ταβάνι, το κλικ του διακόπτη, τσεκούρια που στροβιλίζονται στο βαθύτερο χάος, ένα κορίτσι αφοσιωμένο στο θέατρο, μια λυγερή στην πέρα πλαγιά, ένα κλεμμένο φορτηγό, η τρελή μια νύχτα στο Χάραμα, οι δύο αδελφές κι ο Νυμφίος, ένα δανεικό σπίτι, το είδωλό της στον φθαρμένο καθρέφτη...

Άνθρωποι στοιβαγμένοι σε σπίτια που καταρρέουν, οι ιστορίες τους τρυπάνε το ταβάνι και δραπετεύουν...

Μεσούσης της οικονομικής κρίσης ένας 40χρονος ψάχνει για δουλειά στο εξωτερικό...

Γεια! Σάς καλωσορίζω στο blog μου! ‘Μπουκάλι στη θάλασσα’ τ’ ονόμασα...

Οχτώ διηγήματα που τα συνδέει ένα κοινό στοιχείο: το αδιέξοδο, ο εγκλωβισμός σε συνθήκες βασανιστικές, για τις οποίες κυρίως ευθύνεται η εποχή μας παρά τα μεμονωμένα άτομα, που το κοινό σημείο τους είναι η προσπάθεια να σπάσουν την αδιέξοδη πολιορκία τους και μέσα από μια πορεία από το σκοτάδι προς το φως να πετύχουν τη διαφυγή και τη σωτηρία...

Σύντομες στιγμές της καθημερινότητας είτε στη προσωπική μας ζωή είτε στην εργασία, φωτογραφικά φευγαλέα ενσταντανέ, που κάποια, φαινομενικά, δεν έχουν σημασία, δεν γίνονται άξια προσοχής που όμως αν σταθούμε για λίγο με φιλοσοφική ή και σκωπτική, κάποτε, διάθεση θα διακρίνουμε πίσω τους να κρύβεται ομορφιά και υπέροχα νοήματα...

Το συρτάρι είναι ανοιχτό...

[…] Αγκαλιασμένοι απολάμβαναν τα κατεκτημένα τους εδάφη...

Στις σκοτεινές πλαγιές ενός απότομου βουνού, σε ένα παγκάκι στην άκρη του γκρεμού, στα κεραμίδια μιας σκεπής και σε ένα μαύρο μονοπάτι προς άγνωστη κατεύθυνση, ιστορίες σκοτεινές και αποτρόπαιες, λαμβάνουν χώρο...

Οι Γυναίκες του Καφέ Γιασεμί είναι εν γένει προϊόν μυθοπλασίας, ωστόσο ανάμεσα στα άτομα τα οποία περιγράφονται υπάρχουν και κάποια αληθινά πρόσωπα...

Η Γιάννα Γούναρη έχει έναν εξαιρετικό τρόπο να γράφει χωρίς να φαίνεται ότι γράφει...

Το καλοκαίρι στην Αθήνα η πόλη μεταμορφώνεται...

Τρείς ιστορίες διαφορετικές μεταξύ τους για τις αλήθειες της ανθρώπινης ζωής...

Έγραψα όπως τους άκουγα να μιλάνε, όμως καμία ιστορία από όσες περιγράφω δεν είναι αληθινή μα και καμιά δεν είναι και απόλυτα της φαντασίας μου...