Όταν μια μέρα πείστηκε πως αυτό θέλει, μόνο την αλήθεια, ήξερε, τα είδε όλα γραμμένα στο βλέφαρο του ουρανού, εκεί που διαγραφόταν το όριό του με τη γη, στον ορίζοντα...

Μια ηλικιωμένη μάνα και μια μεσήλικη κόρη συγκατοικούν στην Ελλάδα του σήμερα...

…Πρόσωπα υπαρκτά είναι όλοι και όλες οι αναφερόμενοι στα παραπάνω γραφόμενα...

Δέκα έξη ιστορίες εσωτερικού σπαραγμού που διαδραματίζονται μέσα στα όρια μιας μεγαλούπολης, που κάποτε κατονομάζεται...

«Ένα βιβλίο συγκλονιστικό, ένα εγχειρίδιο ψυχής…» Το «Κλειστόν λόγω πένθους» είναι σαν να μας συστήνει ξανά τη λέξη πένθος...

«12 ΧΡΥΣΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ» ΦΙΛΟΔΟΞΟΥΝ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΑΜΕΙΩΤΟ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΣΑΣ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ...

Δύο σύντομα έργα, το ένα υπό τη μορφή παιδικών ιστοριών το άλλο υπό τη μορφή χιουμοριστικών διαλόγων, που αναφέρονται στη Δύναμη και την Ομορφιά, αλλά και στη Θεία Καθοδήγηση που πασχίζει διαρκώς να μας...

«… Ήταν ένας ήχος στριγκός και διαπεραστικός που δύσκολα μπορούσε κανείς με αληθοφάνεια να περιγράψει χωρίς ν’ ανατριχιάσει...

Ένας δρομέας, ένας διευθυντής κλινικής, μία νοσηλεύτρια, ένας οπαδός, δύο ηλικιωμένοι, ένας καθηγητής, ένας γιατρός και μία εργαζόμενη γυναίκα βιώνουν σε οκτώ διαφορετικές ιστορίες τον χρόνο και τις διακυμάνσεις του με τον δικό τους τρόπο, μέσα από τη δική τους διάσταση, μέσα από τον δικό τους ιδιαίτερο κόσμο...

Ο Αριστείδης, η Κατίνα, ο Θοδωρής, η Ρηνιώ, ο Γιώργης, η Ελένη, ο Αλκιβιάδης, η Ζωζώ, η Μαριγώ, η Νίτσα, η απώλεια, η αναζήτηση της ουσίας, της ευτυχίας, της ανεμελιάς, ο μόχθος, η απογοήτευση, ο θάνατος, ο έρωτας, η έκπληξη, το ταξίδι, το μαζί, όσα δεν ήρθαν ποτέ, όσα αφήσαμε να φύγουν, τα αναπάντητα, οι ερωτήσεις που σκάλωσαν σαν χαλίκια στον λαιμό μας, οι πεθυμιές μας, τα ανομολόγητα, τα όνειρα, οι σιωπηλές κραυγές μας∙ αχ αυτές οι κραυγές! Κι ύστερα οι σοφές κουβέντες που ψάχναμε σε όλη τη ζήση μας για να μπορέσουμε να κρατηθούμε, να πιστέψουμε, να ελπίσουμε πως κάπου, κάπως, κάποτε μας περιμένει μια λιακάδα και μια άνοιξη ολόδική μας...

Άνθρωποι με μορφή αγελάδων συνωστίζονται έξω από κάποιο σπίτι στον Άλιμο...

Ένα ημερολόγιο που παραθέτει 13 κίτρινες, καθημερινές και ίσως συνηθισμένες ιστορίες...

Ο αέρας ράπιζε το πρόσωπό του και η βροχή έπεφτε πάνω του με ορμή, θαρρείς και ήθελε να τον θάψει στη λασπωμένη γη...

«… Τὸ διήγημα, ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ εἴδη τῆς ἀφηγηματικῆς πεζογραφίας χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἕναν ἰδιόμορφο συνδυασμό, αὐτὸ τῆς λιτότητας ὡς πρὸς τὴν ἔκταση καὶ τῆς πυκνότητας, τόσο ὡς πρὸς τὸ γλωσσικό, ὅσο καὶ ὡς πρὸς τὸ ἀφηγηματικὸ περιεχόμενο...

Η Νύχτα: Τρία διηγήματα όπου το οικείο της μεγαλούπολης μετατρέπεται σε παράδοξα απειλητικό...