Το όνειρο του Αριστε...

Δεκαοχτώ μικρές ιστορίες οι οποίες διατρέχουν τον ελληνισμό από τότε που υφίσταται...

A scientist who tries to use his evil power for good, a bullied man who tries to compete with a beloved superhero for affection, a bootlegger with supernatural abilities dodging the police during the prohibition, a greaser who races against the devil to save his hometown, a fierce warrior who may be more than meets the eye, a young girl who discovers a corruptive power, a Faustian deal between a scientist and a mysterious stranger with the future of humanity at stake, a narcissistic space explorer who must put his ego aside to save the lives of thousands, an ex-crime boss turned hero who wants to become more than human, a superhero facing an enemy with a dark secret… Ten stories of the eternal battle between good vs evil, gifts becoming curses and the triumph of resolution...

«Στρέφεται δυτικά, προς την είσοδο του δωματίου, και με ρωτάει τρεις φορές: «Ἀποτάσση τῷ σῶμα; Καί πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ; Καί πάση τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ; Καί πᾶσι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ; Καί πάση τῇ πομπῇ αὐτοῦ;» «Αποτάσσομαι» λέω τρεις φορές τονίζοντας τις συλλαβές...

Ο άνθρωπος που συνεχώς περπατάει κουβαλώντας έναν σάκο...

Τρεις γυναίκες στην Αριζόνα σχεδιάζουν μια σειρά από φόνους έπειτα από ένα σεξουαλικό όργιο που έχουν οργανώσει οι σύζυγοί τους μέσω Ίντερνετ...

Ένας θείος που μαθαίνει στα ανίψια του πώς παρακολουθούνται τα κινητά τηλέφωνα, μια βουλωμένη αποχέτευση σε ένα συγκρότημα εξοχικών κατοικιών, ένας δάσκαλος, ένας ψιλικατζής, μια απρόσωπη τηλεφωνική επικοινωνία...

Το βιβλίο που κρατάτε αποτελεί μια πρώτη επαφή με το ευρύ κοινό...

Τέσσερις σουρεάλ ιστορίες μυστηρίου...

-

Το μη χρώμα του γύρω κόσμου, λες και μας λύτρωσε από τις σκέψεις...

Δεκατέσσερις ιστορίες γυναικών, όπου το ατοµικό, συχνά, διασταυρώνεται µε το συλλογικό...

Η δράση του ιστορικού διηγήματος εκτυλίσσεται στη ρωμαιοκρατούμενη ανατολική Μ...

Ύστερα άνοιξε και το παράθυρο, να αισθανθεί την πρωινή αύρα του Απρίλη και μέσα στην πρωτόγνωρη ησυχία της πόλης, την ώρα αυτή που άλλοτε άκουγε αυτοκίνητα και μηχανάκια, κοντινές ανθρώπινες ομιλίες έξω από τα μαγαζιά του δρόμου ή μακρινές εφηβικές φωνές από το σχολείο του παραδιπλανού τετραγώνου, τη ζωηρή αυτή ώρα που ο ήλιος βρισκόταν ακόμη στα χαμηλά σκαλοπάτια της ανηφορικής του κλίμακας, ο Μάρκος τώρα άκουγε μονάχα τους πανηγυρισμούς των χελιδονιών, που αξιώθηκαν την καινούργια, θερμή και φωτεινή μέρα, ικανή να τα χαρίσει ξέγνοιαστα πετάγματα, αέρινα παιχνιδίσματα, φτερουγίσματα ανέμελα και απρόσμενους έρωτες...

Μικρές ιστορίες ειπωμένες, μπορεί, από μια τρύπια χλαίνη κρεμασμένη στο καρφί της πόρτας, που τις νύχτες η τρύπα γίνεται στόμα και μιλάει με ανθρώπινη λαλιά...