«Προσπαθώ να μην έχω μνήμες, κι έτσι η απώλεια να μη με κατατρέχει, μιας και δεν έχω τίποτα να χάσω», της είπε...

Στο παρόν βιβλίο συναντάμε είκοσι πέντε ανθρώπους που έρχονται σε επαφή με τα χειρότερα σκοτάδια τους...

Στον Παρασπόρο και τις άλλες δεκαπέντε μικρές ιστορίες που συνθέτουν αυτή τη συλλογή διηγημάτων, οι πρωταγωνιστές του μύθου, ήρωες και αντιήρωες οι περισσότεροι από αυτούς, δρουν και αντιδρούν, εγκλωβισμένοι πάντα στο αιώνιο δίπολο μεταξύ χαράς και οδύνης, δίπολο του οποίου οι πόλοι εναλλάσσονται συνεχώς, κάποτε μάλιστα με ταχύτητες ασύλληπτες και τρόπους αναπάντεχους, κάτω από την παντοδυναμία του ανελέητου χρόνου, ο οποίος ορίζει την εφήμερη ύπαρξη όλων των ανθρώπων...

Μπορεί η οικειότητα να αναχθεί σε αλγόριθμο; Στo «Happy Valentine» εκτυλίσσεται μια μακρά και εφ’ όρου ζωής φιλία ανάμεσα σε μια γυναίκα και σε ένα προϊόν τεχνητής νοημοσύνης, μια κάρτα του αγίου Βαλεντίνου...

Σύμφωνα με τους νόμους του Χέβεροφ, η διάδοχος του θρόνου Έβελιν θα πρέπει να διεκδικήσει το αξίωμα της πριγκίπισσα, καθώς με δόλο αμφισβητήθηκαν οι ικανότητές της...

Περνούν από δίπλα μας γυναίκες και άντρες που μας σημαδεύουν ή μένουν απόμακροι, συναντήσεις απρόοπτες αλλά καθοριστικές, περνούν εποχές που κάνουμε σχέδια σε σύγκρουση με την πραγματικότητα και άλλες που μας φανερώνεται το νόημα πίσω από τα γεγονότα...

Με μία πένα άκρως ρεαλιστική, ο συγγραφέας μάς διηγείται μια σειρά ιστοριών που έχουν ως κοινό παρονομαστή την απώλεια –πάσης φύσεως– και τον αντίκτυπό της σε διαφορετικές κάθε φορά καταστάσεις...

Ιστορίες… * Από πού τις γνωρίζεις; * Τι έχεις ακούσει; * Πώς έµαθες κάποιες από αυτές… από φίλους ή από γνωστούς; Σου εξάπτουν τη φαντασία, βάζουν σε σκέψη να αναζητήσεις αν είναι αληθινές!!! Η πλοκή είναι µυθοπλαστική, άλλωστε, έτσι ζωντάνεψαν κινηµατογραφικές προβολές...

Όσο απόμακρες γεωγραφικά ή ιστορικά κι αν είναι οι αφορμές της αφήγησης, ο Μιχάλης Μοδινός αναδεικνύει εδώ με τρυφερότητα, ενσυναίσθηση και χιούμορ την τετριμμένη καθημερινότητα,

Η ανάγνωση στιγμιότυπων και μορφών του παρελθόντος είναι τελικά ανάγνωση του παρόντος...

Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ήταν δύσκολα για όλους τους Έλληνες...

Κάθε μουσικό κουτί μοναδικό, κάθε νότα μοναδική...

Η σκόνη θα είναι πάντα εκεί...

Καμιά φορά, όταν το φως χαμηλώνει και μεγαλώνουν οι σκιές, μου φαίνεται ότι κυκλοφορώ σ’ αυτούς τους δρόμους χρόνια και χρόνια ατέλειωτα, ολόκληρο αιώνα, ότι ξέρω πια κάθε δέντρο, κάθε λακκούβα, κάθε σπίτι, πηγαίνω πια με τα μάτια κλειστά, είμαι πια δρόμος κι εγώ, πότε άδειος πότε γεμάτος, πότε με φως πότε σκοτεινός, για να βρεις τον δρόμο πρέπει να γίνεις δρόμος, ναι, αλλά ο δρόμος είναι δρόμος αν δεν τον περπατήσεις, η λαμπάδα είναι λαμπάδα αν δεν ανάψει, το μαχαίρι είναι μαχαίρι αν δεν κόψει; Πες της σ’ αγαπάω πολύ και δεν θα το ξανακάνω...

Στὴν παροῦσα ἔκδοση βρίσκονται γιὰ πρώτη φορὰ συγκεντρωμένα ὅλα τὰ εὑρισκόμενα διηγήματα τοῦ Κωνσταντίνου Θεοτόκη...