Tην εποχή του μεγάλου λοιμού, η φυγή μοιάζει με την ωριμότερη σωτηρία, όμως η μνήμη δεν μπορεί να κρυφτεί...

Τρεις ιστορίες άκρως ρεαλιστικές, τα θέματα των οποίων είναι καθημερινά, όχι όμως απλά για τους ήρωες που τα βιώνουν...

Με χιούμορ, σοβαρότητα, ευαισθησία και φαντασία, ο Παντελής Αμπαζής διατρέχει περιστατικά και γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Αθήνα, αλλά και προσωπικές του εμπειρίες, μέσα από 85 εύθυμα χρονικά που δημοσιεύτηκαν από το Δεκέμβριο του 2012 μέχρι και τον Απρίλη του 2022 στο free press περιοδικό Η ΠΑΤΗΣΙΩΝ ΖΕΙ και μετέπειτα Η ΠΟΛΗ ΖΕΙ, τρατάροντάς μας κι ένα τραγουδάκι κάθε φορά ως επιδόρπιο...

Βρέθηκα μεμιάς να στέκομαι όρθιος μέσα σ’ ένα απέραντο χωράφι...

-

Αναγνώστη εσύ, συνένοχε και κριτή, έλα μαζί στης μνήμης τα πέλαγα το υπέροχο, ταξίδι να επιχειρήσουμε...

Παρακολουθούμε μαζί με τους επιβάτες της κρουαζιέρας τις προσπάθειες των συνεργείων να ανελκύσουν μια μεγάλη λαμαρίνα του ναυαγισμένου Τιτανικού σε μία αποστολή στην οποία συμμετέχουν ειδικά σκάφη, βαθυσκάφη και διάσημοι συντελεστές...

-

Ο ήλιος του μεσημεριού πρέπει να καταργηθεί...

Δύο πατρίδες, το χωριό και το νησί...

Αγάπες δυνατές αγάπες κρυστάλλινες αγάπες του πολέμου αγάπες συντρίμμια! Μία νουβέλα και επτά διηγήματα εμπνευσμένα από πραγματικές ιστορίες ευτυχισμένου, ανεκπλήρωτου ή ματαιωμένου έρωτα στα χρόνια του απελευθερωτικού και του εμφυλίου πολέμου...

Μια συλλογή από ξεκαρδιστικές –και όχι μόνο– ιστορίες ‘τσέπης’, αρκετές από τις οποίες έχουν κατά καιρούς δημοσιευθεί για σύντομο χρονικό διάστημα στη σελίδα στο Facebook με το όνομα ‘Ξιπασμένες Νοικοκυρές’...

«Ήταν αργά τη νύχτα όταν άρχισε να κατεβαίνει κουτρουβαλώντας τα σκαλιά...

«Θα σταθώ σε όσα οι περισσότεροι προσπερνούν ή επιλέγουν να παραβλέπουν...

Στέκομαι στην πόρτα του σαλονιού, σημαδεύω με την καραμπίνα πρώτα εκείνη, πετάγεται από το κώμα, μαζί και τα λουλούδια της ταλαιπωρημένης πολυθρόνας, μαζί και τα φτερά του παγονιού από τη βεντάλια της, γεμίζει ο τόπος όλος πράσινα φτερά και μετά σημαδεύω τον Μίλτο, μια έκπληκτη κραυγή ακούγεται μόνο και μετά σιωπή και μετά η κάννη της καραμπίνας βολεύεται κάτω από το σαγόνι μου και τινάζω στο φριχτό χρώμα της ταπετσαρίας το κεφάλι μου και μετά σιωπή...