«Πες µας δάσκαλε, πώς θα βρούµε την ευτυχία, την ηρεµία, τη γαλήνη; Πώς θα τις προσεγγίσουµε; Τι πρέπει να κάνουµε;» Και ο δάσκαλος άρχισε την ιστορία του… Πώς µπορούµε να βρούµε την ευτυχία και τη γαλήνη; Μπορούν να αλλάξουν οι άνθρωποι; Ποια είναι η επιτυχηµένη ζωή; Τι είναι η αγάπη και πώς την καταλαβαίνουµε; Τι συµβαίνει µε τον θάνατο; Ποια είναι τα µεγαλύτερα λάθη των ανθρώπων; Σε αυτή τη συλλογή διηγηµάτων, η Άννα Κοντονή µιλά για τον άνθρωπο κι όλα εκείνα που από την αρχή της ζωής του ψάχνουν την απάντησή τους...

Πολλά τα γράµµατα που πληγώνουν...

Πού πάνε οι αγάπες όταν πεθαίνουν; Τι µας δίνει δύναµη να νικήσουµε τους φόβους µας; Χάνονται οι άνθρωποι στις χαραµάδες του χρόνου; Πόσο πονάει µια «σφαλιάρα» ψυχής; Ζουν ήρωες ανάµεσά µας; Πώς µετριέται η ζωή ενός παιδιού; Γιατί οι δρόµοι είναι γεµάτοι βελόνες; Τι κάνεις όταν η ζωή σού δίνει λεµόνια; Είκοσι ιστορίες, βουτηγµένες στα σκοτάδια της ζωής, παλεύουν να βγουν στο φως...

Κάποια μέρα, ξεφυλλίζοντας τα βιβλία, έπεσα πάνω σ΄΄ ένα με μικρά σχέδια γαλάζια και κεραμιδιά, φοίνικες, μαιάνδρους, μπαλκόνια που κοσμούσαν κάποια περίεργα ποιήματα, μόλις είχα μπει τότε στο γυμνάσιο, ένιωθα μια κρυφή απόλαυση διαβάζοντάς τα, τόσο που μου ΄΄γινε συνήθειο σαν άδειαζε το σπίτι να κατεβαίνω στη βιβλιοθήκη και να διαβάζω αυτά και όχι άλλα, τότε άρχισα σ΄΄ ένα τετράδιο να αντιγράφω τα ποιήματα, στην αρχή τα αντέγραφα πιστά, ύστερα άρχισα να κάνω παραλλαγές, κι αυτές τις παραλλαγές τις νόμιζα δικά μου γραψίματα...

Ο τίτλος του βιβλίου της Ιφιγένειας Μετόχη, «Θαλασσινές πινελιές», αποκωδικοποιεί τις δύο αγάπες της, τη θάλασσα, σύμβολο ελευθερίας και την τέχνη, μια που εκτός απ’ τη λογοτεχνία ασχολείται με τη ζωγραφική, το κόσμημα, την αργυροχρυσοχοΐα...

Σε αυτό το βιβλίο καραδοκούν μεγάλες ιστορίες και αφηγήσεις που έρχονται από ένα δυστοπικό μέλλον ή ένα ζοφερό παρελθόν: δύο αδερφές που παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια, μια Λολίτα κατευθείαν για την Κόλαση, μια ρέπλικα που επαναστατεί, ένας ψυχοπαθής συνταγματάρχης, μια εγκυμονούσα παρθένα, δύο άγγελοι που τα έχουν σπάσει με όλους, ένας εργάτης κάρβουνου που πνίγεται μέσα σε μια πολιτεία γεμάτη άνθρακα, η Ρίτα που είναι η φαντασίωση του κάθε άνδρα αλλά και άλλοι χαρακτήρες, φτιαγμένοι για έναν μελλοντικό κόσμο που δε θέλουμε να φανταστούμε ίσως γιατί έφτασε και τον βιώνουμε ήδη ή σταλμένοι από ένα αλλόκοτο, αλληγορικό παρελθόν που ηθελημένα ξεχάσαμε… Στο έβδομο βιβλίο του Γιάννη Τσιτσίμη συναντάμε αφηγήματα μικρά και μεγάλα που φλερτάρουν με το νουάρ, την επιστημονική φαντασία, το πάθος, την τρέλα, το αιώνιο ερώτημα της ύπαρξης, την αγωνία της ζωής, τον έρωτα στα άκρα και τη σκληρότητα του θανάτου...

«Είχα μείνει άφωνη...

Αγαπητέ αναγνώστη, λόγω δικής μου απροσεξίας κάποιοι από τους ήρωες ξέφυγαν της προσοχής μου και δραπέτευσαν από το χαρτί...

Ἀλλὰ τελειώτερα θά μποροῦσε νὰ θεωρηθῆ μὲ τὸ χάρισμα κάποιας ὑπεροχῆς ἀγνάντια στἄλλα τοῦ Βιζυηνοῦ πεζογραφήματα τὸ διήγημα ποὺ ἔδωκε τὴν ἀφορμὴ στὰ προλογικὰ μου σημειώματα τοῦ βιβλίου τούτου: «Ποῖος ἦτον ὁ φονεὺς τοῦ ἀδελφοῦ μου»...

Δυο ιστορικές μυθοπλασίες, μια μικρή, μία ελάχιστη γεύση από το χθες...

Δεκαέξι ιστορίες σε ευαισθητοποιημένο χαρτί και χωρίς καταπιεστική τεχνοτροπία...

«Ό,τι αφήνεται στη λήθη του χρόνου χάνεται και ό,τι δεν καταγράφεται πεθαίνει», θεωρεί ο Νίκος Κορμπάκης και, υπηρετώντας αυτό το καθήκον, μας παραδίδει -μέσα από γνήσια λαϊκή γραφή- ιστορίες από τον τόπο του...

Και τότε συνέβη το ασύλληπτο: Είχε ανέβει στον ημιώροφο που έκανε σαν μικρό εσωτερικό μπαλκόνι, και με έναν φακό, αλλά δυνατό φακό, σαν γεννήτρια ή κάτι τέτοιο, άρχισε να με φωτίζει...

Γιατί μας αρέσουν τα παραμύθια; Επειδή λένε αλήθειες με ωραίο και πρωτότυπο τρόπο...

Θα μπορούσα να το «γράψω» καλύτερα...