Δυο λαογράφοι πηγαίνουν σε ένα χωριό για να καταγράψουν παραμύθια...

Από τη χαραυγή του 20ού αιώνα μέχρι τις μέρες μας, άνθρωποι σε κρίσιμες ώρες του βίου τους...

Η Σοφία προσπαθεί να ξεπεράσει το επώδυνο διαζύγιό της κάνοντας επανεκκίνηση στη ζωή της...

Οι έρευνες για τις εξαφανίσεις δεκάδων ανδρών στο Κράιμ Σίτυ είχαν οδηγηθεί σε αδιέξοδο...

11 διηγήματα 11 γυναίκες 11 ζωές 11 πληγές Πληγές από τον έρωτα, τη φιλία, την οικογένεια, την άφαντη µητρότητα, τον καθρέφτη, την κακοποίηση, την ασθένεια, την εξάρτηση, τον θάνατο… Πληγές αόρατες για τους πολλούς µα πλήρως χαρτογραφηµένες για εκείνους που τις κουβαλούν...

«Ο άνθρωπος έχει κάποιες σταθερές» έλεγε µέσα του, «και µε αυτές πορεύεται»...

∆εκαέξι διηγήµατα που διατρέχουν τον ελληνικό (αλλά και βαλκάνιο, οθωµανικό και αφγανικό) χώρο και χρόνο...

Είναι καλοκαίρι...

«Πες µας δάσκαλε, πώς θα βρούµε την ευτυχία, την ηρεµία, τη γαλήνη; Πώς θα τις προσεγγίσουµε; Τι πρέπει να κάνουµε;» Και ο δάσκαλος άρχισε την ιστορία του… Πώς µπορούµε να βρούµε την ευτυχία και τη γαλήνη; Μπορούν να αλλάξουν οι άνθρωποι; Ποια είναι η επιτυχηµένη ζωή; Τι είναι η αγάπη και πώς την καταλαβαίνουµε; Τι συµβαίνει µε τον θάνατο; Ποια είναι τα µεγαλύτερα λάθη των ανθρώπων; Σε αυτή τη συλλογή διηγηµάτων, η Άννα Κοντονή µιλά για τον άνθρωπο κι όλα εκείνα που από την αρχή της ζωής του ψάχνουν την απάντησή τους...

Πολλά τα γράµµατα που πληγώνουν...

Πού πάνε οι αγάπες όταν πεθαίνουν; Τι µας δίνει δύναµη να νικήσουµε τους φόβους µας; Χάνονται οι άνθρωποι στις χαραµάδες του χρόνου; Πόσο πονάει µια «σφαλιάρα» ψυχής; Ζουν ήρωες ανάµεσά µας; Πώς µετριέται η ζωή ενός παιδιού; Γιατί οι δρόµοι είναι γεµάτοι βελόνες; Τι κάνεις όταν η ζωή σού δίνει λεµόνια; Είκοσι ιστορίες, βουτηγµένες στα σκοτάδια της ζωής, παλεύουν να βγουν στο φως...

Κάποια μέρα, ξεφυλλίζοντας τα βιβλία, έπεσα πάνω σ΄΄ ένα με μικρά σχέδια γαλάζια και κεραμιδιά, φοίνικες, μαιάνδρους, μπαλκόνια που κοσμούσαν κάποια περίεργα ποιήματα, μόλις είχα μπει τότε στο γυμνάσιο, ένιωθα μια κρυφή απόλαυση διαβάζοντάς τα, τόσο που μου ΄΄γινε συνήθειο σαν άδειαζε το σπίτι να κατεβαίνω στη βιβλιοθήκη και να διαβάζω αυτά και όχι άλλα, τότε άρχισα σ΄΄ ένα τετράδιο να αντιγράφω τα ποιήματα, στην αρχή τα αντέγραφα πιστά, ύστερα άρχισα να κάνω παραλλαγές, κι αυτές τις παραλλαγές τις νόμιζα δικά μου γραψίματα...

Ο τίτλος του βιβλίου της Ιφιγένειας Μετόχη, «Θαλασσινές πινελιές», αποκωδικοποιεί τις δύο αγάπες της, τη θάλασσα, σύμβολο ελευθερίας και την τέχνη, μια που εκτός απ’ τη λογοτεχνία ασχολείται με τη ζωγραφική, το κόσμημα, την αργυροχρυσοχοΐα...

Σε αυτό το βιβλίο καραδοκούν μεγάλες ιστορίες και αφηγήσεις που έρχονται από ένα δυστοπικό μέλλον ή ένα ζοφερό παρελθόν: δύο αδερφές που παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια, μια Λολίτα κατευθείαν για την Κόλαση, μια ρέπλικα που επαναστατεί, ένας ψυχοπαθής συνταγματάρχης, μια εγκυμονούσα παρθένα, δύο άγγελοι που τα έχουν σπάσει με όλους, ένας εργάτης κάρβουνου που πνίγεται μέσα σε μια πολιτεία γεμάτη άνθρακα, η Ρίτα που είναι η φαντασίωση του κάθε άνδρα αλλά και άλλοι χαρακτήρες, φτιαγμένοι για έναν μελλοντικό κόσμο που δε θέλουμε να φανταστούμε ίσως γιατί έφτασε και τον βιώνουμε ήδη ή σταλμένοι από ένα αλλόκοτο, αλληγορικό παρελθόν που ηθελημένα ξεχάσαμε… Στο έβδομο βιβλίο του Γιάννη Τσιτσίμη συναντάμε αφηγήματα μικρά και μεγάλα που φλερτάρουν με το νουάρ, την επιστημονική φαντασία, το πάθος, την τρέλα, το αιώνιο ερώτημα της ύπαρξης, την αγωνία της ζωής, τον έρωτα στα άκρα και τη σκληρότητα του θανάτου...

«Είχα μείνει άφωνη...