Εκείνος ήταν τριάντα οχτώ χρονών, μόλις είχε βγει από έναν γάμο με μια γυναίκα που δε σήμαινε τίποτα γι’ αυτόν...

Σκέφτομαι διαρκώς μια γυναίκα που γνωρίζω καλά...

Ένας άσημος δημοσιογράφος γεμάτος προσωπικά αδιέξοδα, δύο μετανάστες με όνειρα, αλλά χωρίς υλικούς πόρους, κι ένας ευέξαπτος νεαρός με περισσό εθνικό φρόνημα, αναγκάζονται για λίγες ημέρες να συνυπάρξουν στον θάλαμο ενός νοσοκομείου...

Πώς μπορεί να εξελιχθεί μια ερωτική ιστορία ανάμεσα σ’ έναν Κρητικό (Αχιλλέας) και μια Γιαπωνέζα (Τσιγιόκο); Είναι δυνατό να ερωτευτείς μια γυναίκα τρεις φορές, δίχως να γνωρίζεις ότι πρόκειται πάντα για την ίδια γυναίκα; Μέχρι ποιο βαθμό οι συμπτώσεις και τα ατυχήματα μπορούν να μας αλλάξουν τη ζωή;

Μέσα απ’ την ζωή της γιαγιάς μου, όπως μέσω των επιστολών της πληροφορούμεθα, περνά κουτσαίνοντας ή χορεύοντας η ιστορία, η λαογραφία, η παράδοση, τα ήθη κι έθιμα, των πρώτων δεκαετιών του περασμένου αιώνα, των χωριών της πάνω ρίζας (του Ψηλορείτη)...

Ένας απαιτητικός εργοδότης και μια δυναμική βοηθός διασταυρώνουν τα ξίφη τους σε μια ερωτική μονομαχία...

Όσο περισσότερο παραμένεις στο σκοτάδι, τόσο περισσότερο δένεσαι μ’ αυτό...

Καμιά φορά στο ζόρι ακόμα και η αυταπάτη μπορεί να χρησιμέψει σαν πρόχειρο σωσίβιο… Η δεκαοχτάχρονη Τούλα ξεκινά από ένα χωριό της Ηπείρου με ελπίδες και προσδοκίες...

Σεπτέμβριος 1922. Ενώ ο ελληνικός στρατός εγκαταλείπει τη Μικρασία, μια αποδεκατισμένη μεραρχία περιπλανιέται ακόμα στην έρημο της Ανατολίας.

Έµαθα να βάφοµαι για να κρύβω τις µελανιές...

Σε ένα ειδυλλιακό κυκλαδονήσι, όπου όλα υπονοούν τον επί γης παράδεισο, ένας νεανίας θέλει να γευτεί τον απαγορευμένο καρπό της ελευθερίας του που εξαντλείται στο όριο της θάλασσας...

Καλοκαίρι...

Την στιγμή που ο κόσμος πληροφορείται την δολοφονία του νεοεκλεγέντος Προέδρου του σπαρασσόμενου από εμφύλιο πόλεμο Λιβάνου, η Λιντά πληροφορείται τον αναπάντεχο και τραγικό θάνατο του αγαπημένου της και βυθίζεται σε βαριά κατάθλιψη...

Ένας πνιγμός, που αποδεικνύεται προϊόν εγκληματικής ενέργειας και που ίσως να σχετίζεται μ’ ένα κύκλωμα διακίνησης ναρκωτικών ουσιών με το οποίο ο Αστυνόμος Γρηγόρης Καράμπελας ήρθε αντιμέτωπος στο παρελθόν δίχως επιτυχία, του δίνει επιτέλους την ευκαιρία, τώρα, στη δύση της καριέρας του, να ξεκαθαρίσει τους ανοιχτούς λογαριασμούς που τον ταλανίζουν μέσα από τις μνήμες και εμπειρίες μιας τραυματικής εποχής...

Απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ, πάντα κατέστρεφα τις ευκαιρίες που μου δίνονταν...