Όπως πάντα, βρέθηκε στο νησί της...

Ψυχή του θρήνου, του μαρτυρίου και της θυσίας, έγραψε ο Κωστής Παλαμάς για τη Στέλλα Βιολάντη, την ηρωίδα του Ξενόπουλου που εξυψώνεται στα όρια του ιδανικού, γιατί θέλησε να ζήσει μια ζωή διαφορετική από την άπνοη και τετριμμένη που ζουν όλοι γύρω της...

Ένα ταξίδι στην ξενιτιά...

Δυο σερβιτόρες που κινδυνεύουν...

Μια διαδρομή Αθήνα–Σαλονίκη, με πορεία την εσωτερική εξερεύνηση της ανθρώπινης φύσης...

Ο Cesare Lombroso, εγκληματολόγος του 19ου αιώνα, κρατώντας το κρανίο ενός εγκληματία στα χέρια του, είπε πως το κρανίο αυτό τον ταξιδεύει σε μια πεδιάδα φωτισμένη από έναν φλογισμένο ουρανό και του αποκαλύπτει τον τύπο του εγκληματία...

Ο Εθνικός Διχασμός υπήρξε ο Μέγας Ιεροεξεταστής και Ληξίαρχος του Έθνους...

…Η Μαρία Σελέστε φαινόταν προβληματισμένη...

Όλοι μας έχουμε τις αδυναμίες μας, γιατί γεννηθήκαμε άνθρωποι...

Όταν η αθωότητα βρίσκει απέναντί της το διαβολικό κακό, τότε η τεκτονική σύγκρουση που ακολουθεί δηµιουργεί έναν απότοµο γκρεµό...

Ιωάννινα, αρχές δεκαετίας του ΄80...

Μολάοι 1887...

Δέντρο πελώριο, περήφανο, κραταιό, στεφάνωνε τη στέγη του σπιτιού με τη σγουρή, ξέπλεκη χαίτη του, σαν αγαθό και φίλιο πνεύμα...

Την πρώτη φορά, το Κακό σταμάτησε ακριβώς στην είσοδο του χωριού...

Δεν ήμουν αθώα...