"Καλύτερα να μην έγραφα τη ιστορία αυτού του πράκτορα στο Κόμμα....

Δυο αγαπημένα αδέρφια, ο Μιχάλης και η Έλλη, ζουν σε μια χώρα, στην οποία εγκαθιδρύεται δικτατορικό καθεστώς....

Ένας αιρετικός καπετάνιος φυλακίζεται για παραβίαση του εμπάργκο στη Σερβία και συνεχίζει απελπισμένα να κινείται σε παράνομα μονοπάτια....

Μόνη, άνεργη κι έγκυος στον πέμπτο μήνα, η Ελένη εγκαταλείπει την πρωτεύουσα και περιφέρει την απόγνωσή της σ έναν τόπο παρακμής και λήθης, με ωραία φύση και ρημαγμένα χωριά....

Η Ειμαρμένη βούτηξε το σπαθί της στο αίμα και καταδίκασε την οικογένεια Πενθεδάκη να ζει στον κόσμο της θλίψης και της ενοχής....

Στη διάρκεια της συγγραφής αυτού του βιβλίου, πολλές φορές αισθάνθηκα ότι κρατούσα στα χέρια μου την εύθραυστη ψυχή ενός ανθρώπου....

[....

Ο Μέγας Ανατολικός είναι το έργο ζωής του ποιητή....

Κάτω από τα λαμπερά φώτα της πόλης του Παρισιού και μόλις μια ανάσα μακριά από τον δολοφόνο που κατακρεουργεί γυναίκες της νύχτας, η Μόριγκαν Κρόου προσπαθεί να επιβιώσει και να ξεφύγει από το αόρατο δίχτυ που κάποιος αρχαίος ευγενής βρικόλακας έχει πλέξει γύρω της....

Πίσω από τις βαριές κουρτίνες του Λονδίνου, σε καιρούς που η ανθρωπότητα θερίζεται από έναν θανατηφόρο ιό, σκοτεινά πλάσματα και μύστες της νεκρομαντικής καταστρώνουν τις ραδιουργίες τους....

Δεκατρία χρόνια μετά, ο ήρωας του "Δεν ήξερες....

Σμύρνη....

Κοίταξα την πλάκα από λευκό μάρμαρο που έγραφε το όνομά του και την ημερομηνία γέννησης μαζί με την ημερομηνία θανάτου του....

Μία τοιχογραφία της παγκόσμιας πόλης, όπου γεννιούνται τα μυθιστορήματα· μία ιστορία φιλίας, έρωτα, απώλειας και ενηλικίωσης στην πόλη, όπου ο Γουίλ, ο Νίλι, ο Αρχιτέκτονας και η Μέυ, οι τέσσερις διαβάτες, θα αγγίξουν για λίγο την ευτυχία που ξεγλιστρά....

Πρόλογος Αν το μυθιστόρημα ήταν ταινία θα θελα να ξεκινούσε με μια μουσική υπόκρουση, σαν ρέκβιεμ, και να εμφανιζόταν μια μάνα και γιαγιά μαζί σε ένα τοπίο άχρωμο, ασπρόμαυρου φόντου, και η μάνα να κοίταγε στωικά προς το μέρος μου με ένα βλέμμα σμιλευμένο από τις εμπειρίες των ασήκωτων χρόνων, και όμως εκείνη να είναι λεπτή μέσα στο παλιό, μαύρο, μακρύ μέχρι τους αστραγάλους φόρεμά της, και τα μαλλιά της πλεγμένα με τέχνη σε έναν υπέροχο πλοχμό, ριγμένο στη δεξιά μεριά του λαιμού της, να ακουμπά στο πάλλευκο στήθος της που το είδαν μόνο όσοι ήπιαν το γάλα αυτής της γυναίκας, και σαν περάσει απέναντι, να στέκεται βουβή, να παρατηρεί και να σκέφτεται σοφή και ολιγομιλούσα -γιατί αυτό κατάλαβε πως πρέπει να κάνει μόνο-, να παίρνει μια έκφραση και να περιμένει να την ερμηνεύσουν τα παιδιά και τα εγγόνια της....