Ο Πέτρος κοίταξε τη θάλασσα...

Ζώντας στο χωριό δεν γίνεται να ξεφύγεις από το μαντρί που χτίζουν τα μάτια, τα αυτιά και το στόμα του κόσμου· αυτά σε κανακεύουν, σε ταΐζουν, σε ντύνουν, σε αναθρέφουν, χεράκι χεράκι σε μαθαίνουν την πρώτη σου περπατησιά...

Τρία ζευγάρια φίλων από περιοχές της Αττικής διοργανώνουν μια μικρή απόδραση Σαββατοκύριακου στο χιονισμένο όμορφο Πήλιο...

-

Το απόλυτο αισθηματικό μυθιστόρημα που εξυμνεί την ανιδιοτελή αγάπη...

-

Εἶνε μιὰ γοργή, ἀλλὰ δραματικωτάτη ἐρωτικὴ ἱστορία μιᾶς μικρῆς μὰ φλογερῆς ἀριστοκράτισσας, ποὺ ξετρελαίνεται γιὰ ἕναν νέο τοῦ λαοῦ, ἕναν ὡραῖο «ποπολάρο», ἀλλὰ ποὺ τὸν ἐγκαταλείπει ἐρωτευμένο, ἀφοῦ ἔπαιξε λίγο μαζί του σὲ μιὰ ἐξοχή, γιὰ νὰ πάρ ἕναν ἄλλον ἀπὸ τὴν τάξη της...

Δέχτηκα με ευχαρίστηση τα σκαμπίλια του πρωινού βοριά...

«Τούτο το σπίτι το φτωχό και το μικρό είναι για μένα το ίδιο με τ’ άλλο, το παλάτι που ’χε τις κολόνες τις χρυσές στα πόρτεγα και τη βαλερέικη άρμα με τα λιοντάρια πάνω από κάθε πόρτα...

Αλαφιασμένη κοιτώ και δεν αναγνωρίζω κανέναν και τίποτε...

Το πέπλο της νύχτας σκέπασε ακόμα μία φορά το Βασίλειο του Έλμερεστ και οι Καμπίσιανς κοιμούνται ήσυχοι στο χωριό Κάμπους...

Η Ολίβια βρίσκεται εγκλωβισμένη σε μια ζωή που δεν επέ­λεξε...

Αλήθεια και φαντασία μπλέκονται σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα που ανακαλεί κομβικά σημεία της ελληνικής πραγματικότητας την περίοδο του μεγάλου κραχ...

Ένα αισθηματικό μυθιστόρημα που ακροβατεί ανάμεσα στην αγάπη και τον θάνατο...

-