Πολλές φορές οι άνθρωποι, έρμαιο των επιθυμιών και του εγωισμού τους, ποδοπατάνε συνειδήσεις και συναισθήματα...

Σ’ έναν αόρατο κόσμο παράλληλο προς τη Γη, τον Σμαραγδένιο Κόσμο, ο σαγηνευτικός και μυστηριώδης Σαιρμέν, που κατέχει γνώσεις και μυστικά, ετοιμάζει ένα εργαστήριο εκλέπτυνσης των ανθρώπινων σωμάτων και των ανθρώπινων συνειδήσεων...

Μάρτιος 2020 Την πρώτη μέρα της καραντίνας μια κούτα φτάνει στο διαμέρισμα του αστυνόμου Στάβαρη...

Σήµερα, σε µια εποχή όπου η φύση, η τόσο εγκωµιασµένη από τον Αλέξανδρο Παπαδιαµάντη, έχει εγκαταλείψει τον άνθρωπο στο έλεος της µοναξιάς και της αυτοκαταστροφικής του µανίας, όπου η ζωή δεν είναι πια µοναδική και αναντικατάστατη, ο δε θάνατος έχει ευτελιστεί, η Φόνισσα είναι µια κιβωτός, από τις ελάχιστες που έχουν αποµείνει, για να µπορέσει ο άνθρωπος να παρηγορηθεί και να ξαναθυµηθεί την πραγµατική αξία και τον αληθινό του προορισµό: την πραγµάτωση της αγάπης...

Ιστορίες ζωής, µιας άλλης εποχής ή µήπως και της σηµερινής; Ήρωες και αντιήρωες σε εναλλασσόµενους ρόλους ακροβατούν ανάµεσα στη χαρά και τη λύπη, την ελπίδα, την κάθαρση, την τιµωρία...

Ποια σχέση μπορεί να...

30+1 κείμενα από την εποχή του Covid-19 από ένα σύνολο 100 και πλέον που έλαβαν οι εκδόσεις Τύρφη στον καιρό της επονομαζόμενης πανδημίας, επιλέχτηκαν για να παρουσιαστούν στον τόμο αυτό των 280 σελίδων...

Είναι ο έσχατος χρόνος ενός «ηλικιωμένου παιδιού» που πιέζει επιτακτικά για το χάραγμα στο χαρτί των αναμνήσεων και των πληροφοριών που κουβαλάει στους ισχνούς ώμους του οκτώ ολόκληρες δεκαετίες σχεδόν...

Στο τρίτο του βιβλίο, ο Μωρίς Σιακκής δεν ασχολείται με τη μουσική...

Η Αθήνα τη δεκαετία 1960-1970 είναι μία πρωτεύουσα των αντιθέσεων, των κοινωνικών διαφοροποιήσεων και των δομικών μεταβολών, που ολοένα κλυδωνίζουν τη συλλογική ισορροπία...

Παρίσι 1986...

-

Εφαλτήριο της συγγραφικής αυτής κατάθεσης σκέψεων, πληροφοριών και συναισθημάτων, υπήρξε η αγάπη μου για τα παιδιά και για τα ζώα...

«Προθάλαμος» ακριβώς αυτή ήταν η λέξη που πάσχιζε τόση ώρα να ξεμπλέξει και να ξεπηδήσει από τις ίνες του εγκεφάλου του, ήταν σίγουρος πως είχε ένα «θήτα» μέσα της, θάνατος, θεός, θόλος, όχι είχε κι ένα ρο, θαλπωρή, θάρρος, ραθυμία, τελικά προθάλαμος, αυτή ήταν η λέξη, προθάλαμος, προθάλαμος τίνος όμως, δεν έχει σημασία, ίσως υπήρξε ένας άλλος προθάλαμος για να οδηγηθούν εδώ, ίσως είναι ο προθάλαμος ενός άλλου προθαλάμου που θα τους οδηγήσει κάπου αλλού, κάπου παραπέρα, αλλά τι σημασία έχει, σημασία έχει ότι σκέφτηκαν και οι δύο την ίδια λέξη, άρα είχαν σκεφτεί σωστά, όπως επίσης σκέφτηκαν ότι θα μπορούσαν να μείνουν εδώ, δεν ήταν βέβαια σαν τα σπίτια που είχε ονειρευτεί, αλλά τότε ήταν μόνος, μπορούσε να ονειρεύεται ό,τι ήθελε, τώρα έπρεπε να κάνει άλλα όνειρα, κοινά, είναι εγωιστικό σκέφτηκε να κάνεις όνειρα μόνος του, άσχετα αν πίστευε ότι ήταν μάταιο να κάνεις όνειρα με άλλους...

Ο θηρευτής των ψυχών...