-

-

Ο δικός μας ήρωας, ο Παναγιώτης Πάνος, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 22 χρόνων...

Δυο παράλληλες ιστορίες, φαινομενικά ασύνδετες, εκτυλίσσονται την πρώτη εικοσαετία του 21ου αιώνα...

Σε εσένα που αρέσουν τα ταξίδια, από εμένα που έφυγα για το μεγαλύτερο, αφιερώνεται τούτο δω το έργο, το οποίο δεν είναι και τόσο δικό μου πόνημα...

Τούτο το βιβλίο μιλά για: • Τη μοιραία συνάντηση μερικών ανθρώπων που, σαν μετωπική σύγκρουση, καθορίζει να ζήσουν αλλιώς ή να πεθάνουν ή να σακατευτούν για πάντα...

Το οδοιπορικό μιας γυναίκας στις πιο ταραγμένες δεκαετίες του 20 αιώνα...

Τι κάνει τη διαφορά σε μία ακόμα οικογενειακή ιστορία από τις πολλές που διανθίζουν την ελληνική πραγματικότητα; Οι άνθρωποι· πάντα οι άνθρωποι είναι οι πρωταγωνιστές...

Θα προσπαθήσουν να σπάσουν τις αλυσίδες που τους κρατούν φυλακισμένους, να απαλλαγούν από τα οδυνηρά δεσμά που κουβαλούν μέσα τους, να φωτίσουν τα σκοτάδια τους...

Το βιβλίο αυτό είναι μια υπέρβαση του γήινου πηλού από τον οποίο είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος και τη μεταμόρφωσή του στο ακρόπρωρο του πλεούμενου με το οποίο θα θελήσει να διασχίσει τον χρόνο της ζωής του και να απαντήσει στη γοργόνα που θα τον ρωτήσει αν θα φτάσει ο Οδυσσέας στην Ιθάκη...

Ένα βράδυ μου λέει η γιαγιά: «έλα να σου μάθω να πλέκεις»...

«Σύννεφα αθώων ηφαιστείων...

Η ΙΘΑΣΚΟΥΝ Η Άννα Μαρία καθόταν στην άμμο, είχε πάρει αγκαλιά τα πόδια της, είχε το κεφάλι της στα γόνατα και έκλαιγε...

Δηµοσιευµένος το 1879, ο Λουκής Λάρας θεωρείται, και είναι, ένα έργο σταθµός των ελληνικών γραµµάτων, καθώς έθεσε τις βάσεις για τη µετάβαση της ελληνικής πεζογραφίας από τον ροµαντισµό στον ηθογραφικό ρεαλισµό...

«Φίλοι του άλλου πολέμου, / σ’ αυτή την έρημη συννεφιασμένη ακρογιαλιά / σας συλλογίζομαι καθώς γυρίζει η μέρα— / Εκείνοι που έπεσαν πολεμώντας κι εκείνοι που έπεσαν χρόνια μετά τη μάχη˙ / εκείνοι που είδαν την αυγή μέσ’ απ’ την πάχνη του θανάτου / ή, μες στην άγρια μοναξιά κάτω από τ’ άστρα, / νιώσανε πάνω τους μαβιά μεγάλα / τα μάτια της ολόκληρης καταστροφής˙/ κι ακόμη εκείνοι που προσεύχουνταν / όταν το φλογισμένο ατσάλι πριόνιζε τα καράβια: / «Κύριε, βόηθα να θυμόμαστε / πώς έγινε τούτο το φονικό˙/ την αρπαγή το δόλο την ιδιοτέλεια, / το στέγνωμα της αγάπης˙/ Κύριε, βόηθα να τα ξεριζώσουμε…»...