Οι ανεπίδοτες ερωτικές επιστολές ενός νέου, που έρχονται να αποκαταστήσουν τον ρομαντισμό, την ευγένεια, τον θαυμασμό και την αγάπη εκεί που η εποχή μας άφησε μόνον χυδαιότητα και καμένη γη...

Ο αέρας ράπιζε το πρόσωπό του και η βροχή έπεφτε πάνω του με ορμή, θαρρείς και ήθελε να τον θάψει στη λασπωμένη γη...

…Ήταν όμως λαϊκοί, απλοί ήρωες οι περισσότεροι, που είχαν φέρει με χίλια βάσανα σε πέρας το δύσκολο έργο να ζήσουν κάτω από το βάρος ενός ονόματος...

Το μυθιστόρημα Αλάθητο Ένστικτο πραγματεύεται μια ιστορία που εκτυλίσσεται τη χρονική περίοδο 1919-1925...

Δύο μικρά παιδιά...

Το βιβλίο βασίζεται σε μια αληθινή δική μου ιστορία και στον δανεικό χρόνο που ζω από τότε...

Όταν κάποτε πρότειναν στον Αινστάιν να ασχοληθεί με την πολιτική, εκείνος αρνήθηκε, λέγοντας πως η πολιτική είναι για το παρόν, ενώ οι εξισώσεις για την αιωνιότητα...

Το βιβλίο «Ξύλα πάνω στην άμμο» είναι ένα παραμύθι για όλους...

Πεζά και ποιήματα αφιερωμένα στη μητέρα...

«… Τὸ διήγημα, ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ εἴδη τῆς ἀφηγηματικῆς πεζογραφίας χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἕναν ἰδιόμορφο συνδυασμό, αὐτὸ τῆς λιτότητας ὡς πρὸς τὴν ἔκταση καὶ τῆς πυκνότητας, τόσο ὡς πρὸς τὸ γλωσσικό, ὅσο καὶ ὡς πρὸς τὸ ἀφηγηματικὸ περιεχόμενο...

Έρωτες, μίση και ασίγαστα πάθη στην εποχή της ύστερης ληστοκρατίας, κατά τη δεκαετία του `20...

Ο Αστυνόμος Απτόσογλου μετρά τις συνέπειες από μια υπόθεση που τον παρέσυρε πολύ πιο μακριά από τα όρια του καθήκοντος...

Η Νύχτα: Τρία διηγήματα όπου το οικείο της μεγαλούπολης μετατρέπεται σε παράδοξα απειλητικό...

Η Ιωάννα τούς έβλεπε με ζήλια, αυτή δεν τολμούσε να μπει στη θάλασσα Νοέμβρη μήνα, τα παιδιά κάνανε μακροβούτια, τινάζονταν, σκίζανε το νερό αγκαλιασμένα και χαίρονταν την ξέφρενη ανεμελιά τους, αγγίζονταν, θωπεύονταν, κολλούσαν τα σώματά τους και μετά αποχωρίζονταν, για να σμίξουν πιο πέρα, δύο αστραφτερά θαλάσσια πλάσματα, δύο δελφίνια ερωτευμένα, κι όταν χόρτασαν παιχνίδι, ξάπλωσαν στον βράχο και κοιμήθηκαν πλάι στη γυναίκα, όταν εκείνη ξύπνησε, τα παιδιά την αγκάλιαζαν, το ένα από τη μία μεριά, το άλλο από την άλλη, γέρνοντας στους ώμους της, τα κοράλλια των μαλλιών τους στάζανε αλάτι, και ένιωσε μια συγκίνηση από την αναπάντεχη τρυφερότητα, μετά κουλουριάστηκαν και πήραν τη στάση εμβρύου, και συνέχισαν να αναπνέουν απαλά, το καθένα στον δικό του αμνιακό σάκο, μέσα στην κοιλιά της...

-