Όπως διαφορετικοί καλλιτέχνες σμιλεύουν διαφορετικά αγάλματα απ’ το ίδιο κομμάτι μάρμαρο, τα διαφορετικά περιβάλλοντα πλάθουν διαφορετικούς χαρακτήρες, ακόμη και σε πανομοιότυπα δίδυμα...

Η ιστορία αρχίζει το 1889 στην Κωνσταντινούπολη...

Ένας κάµπος, µία κωµόπολη, ένα πολύχρωµο τρίκυκλο, ένα ακορντεόν και µια οµάδα κοριτσιών γεµάτα νιάτα, έρωτες κι ανησυχίες, που σχηµατίζουν τον κύκλο του χορού το τελευταίο βράδυ που περνούν όλες µαζί ως συγκάτοικοι...

Σκόρπιες κουβέντες από τα καφενεία του γενέθλιου τόπου, όπως διασώθηκαν στη μνήμη ενός ωτακουστή, αλλά και ψίθυροι και σπαράγματα από μονολόγους εσωτερικής καύσης, συνήθως σε τρίτο πρόσωπο...

Το απρόβλεπτο της ζωής στη ζωή μιας γυναίκας μέχρι χθες ευτυχισμένης...

Μεταπολεμικό Παρίσι, 1959 Η εκθαμβωτική Γκαμπριέλ Ντολιέ, με το επαγγελματικό όνομα Ζιζί, είναι η πιο ακριβοπληρωμένη πόρνη πολυτελείας στη γαλλική πρωτεύουσα...

Νέα Υόρκη, 1995 Ο Μπράιαν Τζόναθαν Μαλόι και ο Ντάνιελ Φάλλον είναι παιδικοί φίλοι, μετανάστες από την Ιρλανδία και παντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες...

1816-1829...

Μιλ Πoντ Βίλατζ, Όρεγκον Δυτικής Αμερικής, 1975 Ο σαρανταεξάχρονος Τζορτζ Φίσερ, ένας αγνός ταχυδρομικός υπάλληλος που ζει στο πατρικό του, πιστεύει πως είναι ένας ευτυχισμένος οικογενειάρχης...

Επτά ιστορίες που ξεκινούν και τελειώνουν μ’ ένα ταξίδι...

Ο Αντρέας είναι δάσκαλος Φυσικής Αγωγής και εργάζεται σε σχολεία της επαρχίας του Ηρακλείου...

«Yπάρχουν όνειρα που πουλιούνται στην αγορά, συσκευασμένα νωπά, σε τιμή ευκαιρίας, όνειρα εισαγωγής ή και ντόπια, αφορολόγητα, εγχώριας κατασκευής, όνειρα που βγαίνουν ανάλογα με τις εποχές, όπως τα φρούτα, κι άλλα στην ψυχραποθήκη, που τα βρίσκεις όλη τη χρονιά, όνειρα σε λαϊκές αγορές και πολυκαταστήματα, άλλα μεγαλωμένα με χημικά λιπάσματα κι άλλα με κοπριά ζώων, δηλαδή αγνά, όνειρα θερμοκηπίων κι όνειρα ελευθέρας βοσκής, όνειρα με δόσεις και μισοτιμής»...

Ένα αληθινό ιστορικό μυθιστόρημα βασισμένο σε πρόσωπα και γεγονότα της περιόδου της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και των πρώτων μετά την απελευθέρωση χρόνων...

Απρίλης του 1944...

«Μέσα από τα εθνεγερτήρια σαλπίσματα της 25ης Μαρτίου που βγάζει από τον λήθαργο τις προτομές των ηρώων στο Πεδίο του Άρεως, του Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων που αφυπνίζει την εθνικοφροσύνη στην ψυχή των νοικοκυραίων, της φωνής της μάνας μου που επιτάσσει ώρα φαγητού, ώρα ύπνου ή ώρα να πάρεις τα φάρμακά σου, μέσα σε τόσα πένθιμα σαλπίσματα, έχω κι εγώ τη δική μου τρουμπέτα με την οποία επικαλούμαι ανάστασιν νεκρών, μικρών τε και μεγάλων, πραγματικών ή φανταστικών, όσων χάθηκαν και δε βρίσκονται μήτε στα όνειρά μου...