Το παπαδιαμαντικό έργο διαλέγεται με την ιστορία μας, τον πολιτισμό μας, τη γνήσια παράδοσή μας και αυτό το ίδιο το μέλλον μας...

Μονοπάτια που συγκλίνουν, μοίρες που συγκρούονται, καθώς θεοί και δαίμονες μάχονται για τη μοίρα του κόσμου...

Ένα φιλήσυχο προάστιο της βόρειας Αττικής ετοιμάζεται να γιορτάσει τα Χριστούγεννα...

Η σχολική αποτυχία είναι άβυσσος και καταπίνει τα νέα παιδιά… Ένα χέρι χρειάζεται για να τα πιάσει...

Εκείνος έγκλειστος πριν καν υπάρξει...

Όταν όλα καταρρέουν γύρω σου...

-

«Όταν σε μια ανακατεμένη ντουλάπα κλείσεις τα πορτόφυλλά της, δε σημαίνει πως η ντουλάπα έχει τακτοποιηθεί...

Ένας άντρας μιλάει...

Η καταιγιστική δράση συνεχίζεται και στη δεύτερη περιπέτεια του ντετέκτιβ Τζέικ Φοξ, στο μυθιστόρημα του Αλκιβιάδη Σκουλά «Καρτέρι θανάτου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως, με τη δράση να μην περιορίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά να απλώνεται και στο Μεξικό...

Ο Κλεάνθης και η Σαμπρίνα ζουν έναν έρωτα πέρα από τα όρια της φαντασίας...

Ένα χρυσό εισιτήριο µπορεί να τη στείλει µε υποτροφία στη Νέα Υόρκη...

Ο κόσµος µου είναι τα βουνά, τα ηλιοβασιλέµατα, οι πανέµορφες ανατολές και η µουσική που γράφω...

Πώς είναι άραγε να ζεις τη ζωή σου, να έχεις τους αγαπημένους –τον άντρα, τα παιδιά, τους γονείς, τα αδέρφια σου, τη δουλειά σου– και ξαφνικά ο πιο βίαιος πόλεμος στην ιστορία της ανθρωπότητας να τα διαλύει όλα και να σε ξεριζώνει; Πώς είναι να βαδίζεις με άγνοια προς έναν ομαδικό τάφο; Πώς είναι να χάνεις ό,τι αγαπάς και να μένεις χωρίς σπιτικό, χωρίς φαΐ, σε μία χώρα που όλα είναι καμένα; Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να επιβιώσει, όταν ο εχθρός έχει βαλθεί να τον εξοντώσει; Είναι, άραγε, όλα αυτά ένα παρελθόν ή είναι αναπόσπαστο κομμάτι του παρόντος και του μέλλοντός μας; Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε «άλλους», αλλά όχι σ’ «εμένα»; Ποιος ορίζει τις ζωές μας; Μπορώ να ξεφύγω από κάτι που φαίνεται μονόδρομος, κάτι που μου επιβάλλεται και μοιάζει ανυπέρβλητο; Σε αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να απαντήσει το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας...

Για αιώνες οι άνθρωποι στην Ευρώπη γεννιόντουσαν και πέθαιναν σε μια ακτίνα επτά μιλιών από τον τόπο τους. Οι λόγοι που έφευγαν από την πόλη τους ήταν ο πόλεμος ή τα ταξίδια για τους Αγίους Τόπους.