Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου επιχειρεί με κριτική διάθεση, φαντασία αλλά και χιούμορ να στηλιτεύσει την ανθρώπινη φαυλότητα και μωρία και να διακωμωδήσει κοινωνικές συμπεριφορές με τρόπο δηκτικό, έτσι ώστε να καυτηριάσει την ψευτιά και την υποκρισία και να φανερώσει στους αναγνώστες του γυμνή την αλήθεια...

Στην Ατλαντίδα ξεσπά εμφύλιος...

Τι να πει κανείς! Ξεκινάς ένα ωραίο χάραμα με τον φίλο σου, χαμογελούν και τα μουστάκια σου για τη νέα μέρα που ανατέλλει, ευχαριστείς τον Θεό ή όποιον άλλον μπορεί να είναι υπεύθυνος γι’ αυτό το μεγαλείο, έρχεσαι στην προκυμαία, ανοίγεις καρεκλάκια, βάζεις δολώματα, σερβίρεις δύο κούπες ζεστό καφέ, στρίβεις και δύο τσιγάρα, κι ενώ αφήνεσαι στη μαγεία του ορίζοντα και την ησυχία της πλάσης, εμφανίζεται ένας κάποιος από το πουθενά, ένας άνθρωπος χωρίς ταυτότητα, ένας άγνωστος, και σε κοιτά επικριτικά, κάνοντας παράξενες γκριμάτσες αποδοκιμασίας και οργής, κουνώντας το κεφάλι του με νόημα και κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς θέλει, πράγμα το οποίο θα μπορούσε βέβαια να μας το πει ο ίδιος, αλλά δεν φαίνεται να έχει τέτοιες προθέσεις...

Ποιο είναι το χειρότερο παιχνίδι που μπορεί να παίξει το μυαλό σου; Το μόνο που θυμάμαι είναι θολές εικόνες, ανθρώπους σαν σκιές να περιφέρονται βιαστικά γύρω μου ψάχνοντας τη θέση τους στο χωροχρόνο, και ήχους να μπερδεύονται ανάμεσά μας, να μας τυλίγουν, μέχρις ότου ένα πελώριο κόκκινο, σαν κύμα που γιγαντώνεται, ορμάει επάνω μας και μας σκεπάζει...

«Ποιος είσαι, ρε μπάσταρδε;» «Είμαι ο Μάιρμπεκ Ντεμίεβ, γιος του Λώμα Ντεμίεβ...

-

Η γυναίκα μέσα σε μια κοινωνία, που το ανδρικό στοιχείο είναι κυρίαρχο σ’ όλες τις βαθμίδες της, παλεύει να βρει την προσωπικότητά της, να εκπληρώσει τα όνειρά της...

Τα καλοκαιρινά βράδια στο νησί μας θυμάμαι τον πατέρα μου να μας ξεφυλλίζει το βιβλίο της ζωής του...

Στα πυκνά και άγρια δάση ενός τόπου άγνωστου και μακρινού, ένας μυστήριος και μοναχικός λύκος, αποκομμένος από την αγέλη, περιπλανιόταν τις ζοφερές νύχτες, χωρίς προορισμό...

Η ιστορία αυτή, μιλά για τη Γυναικεία Φύση και τη σύνδεσή της με τον πλανήτη μας, τη Γη...

Διηγήµατα µε ήρωες νεότητας από καιρό ξοδεµένης και µέσης ηλικίας που ξεπέφτει...

Ο Ορέστης είναι ένας σαραντάρης πρόσφατα χωρισμένος...

Η Ακριβή και ο Μήτσος, ένα συνηθισμένο ζευγάρι της επαρχίας, ξεκινάνε την κοινή τους πορεία μέσα στη δίνη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου...

Στη μελλοντική μεγαλούπολη, δυο νέοι γνωρίζουν τον έρωτα, δίνουν τις αιώνιες υποσχέσεις, σχεδιάζουν το κοινό τους μέλλον, πιστεύουν πως τα αισθήματά τους θα αντέξουν στον χρόνο...

«Το πιο παλιό και το πιο δυνατό συναίσθημα του ανθρώπινου είδους είναι ο φόβος και το πιο παλιό και δυνατό είδος φόβου είναι ο φόβος για το άγνωστο», είχε πει ο Χ...