Μα, γιατί τη φώναζαν κόρη; Δεν έχει όνομα; Και γιατί να έχει, αφού άλλαζε να γινόταν κοινωνικό παράδειγμα, από παρακατιανή που γεννήθηκε; Απομονωμένη στον μικρό της τόπο, βυθισμένη στον μικρό κόσμο της, σταμπαρίστηκε κοινωνικά αποδιοπομπαία...

- Στα 29 κείμενα της συλλογής ο αφηγητής, γυναίκα ή άντρας, οδηγούν τους αναγνώστες σε περιβάλλοντα, συνθήκες και εμπειρίες οικείες αλλά και δυστοπικές...

Η ζωή του ζωγράφου Διονύση Σιγούρου, με φόντο την ιταλική και γερμανική Κατοχή και το «εβραϊκό ζήτημα της Ζακύνθου», με συμπρωταγωνιστές τον Ταγματάρχη Μάινχαρτ και τον Μητροπολίτη Χρυσόστομο, γνώριμο του Χίτλερ...

Πρόκειται για μια νουβέλα αυτογνωσίας και αυτοβελτίωσης...

Ο Λένος...

Μία μοναδική έκδοση με βαμμένο σόκορο! Και μην ξεχνάς...

«…Δεν ήθελε να την ακούει άλλο...

Ο κόσμος της κάποτε έχασε την ισορροπία του, έγειρε χωρίς επιστροφή προς την αδικία και το χάος και μέσα σ’ αυτό το χάος, εκείνη έγινε μια άλλη...

Περιπατητές, Κυματοθραύστες και Χαμένες Διαδρομές...

Every afternoon, the sly cat Kokkinis takes his place on the bougainvillea pot, hoping for a treat, as tour groups walk past him along the cobbled path on their way to the island’s historic bastion...

Ο πονηρός γάτος, ο Κοκκίνης, κάθε μεσημέρι πιάνει θέση στο πιθάρι με τη μπουκαμβίλια προσδοκώντας κάποιο κέρασμα, καθώς από το καλντερίμι μπροστά του περνούν τα γκρουπ των τουριστών που κατευθύνονται προς την ιστορική ντάπια του νησιού...

Η Άννα μεγαλώνει σε ίδρυμα της Τσεχοσλοβακίας, μετά την αποστολή της στις Λαϊκές Δημοκρατίες από τον Δημοκρατικό Στρατό το 1948, στα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου...

Πίσω από κάθε ήρεμη γειτονιά, πίσω από το γέλιο μιας οικογένειας στο Κυριακάτικο τραπέζι, πίσω από ένα φιλί που δίνεται βιαστικά στην πόρτα, κρύβεται μια ιστορία που δεν ειπώθηκε ποτέ...

Το μυθιστόρημα ΘΕΛΩ Ν’ ΑΛΛΆΞΩ είναι μια συγκινητική και βαθιά ανθρώπινη ιστορία, που αγγίζει θέματα όπως η φιλία, η αφοσίωση, η εσωτερική πάλη και η επιθυμία για αλλαγή...

Έβρεξε πολύ ο Θεός φέτος και αν δεν έβρεχε πολύ δεν θα κατέβαιναν τα ποτάµια, δεν θα ποτίζονταν τα δέντρα, δεν θα φύτρωναν τα λουλούδια, δεν θα γεµίζανε τα πηγάδια, δεν θα πληµµύριζαν οι δρόµοι, δεν θα ξεχείλιζαν τα φρεάτια του µεταλλείου, δεν θα ανέβαιναν πάνω τα νερά, δεν θα κουβαλούσαν σκοινιά, ξύλα και σαπισµένες λαµαρίνες, δεν θα κουβαλούσαν παλιά ρούχα, δεν θα έφερναν στην επιφάνεια τούβλα και µπάζα, δεν θα έσπρωχνε πάνω το νερό πεθαµένες γάτες και σκοτωµένες γυναίκες… Τον Απρίλιο του 2019, µετά από παρατεταµένες βροχές στην άνυδρη Κύπρο, ανακαλύπτεται το πτώµα µιας εργάτριας από τις Φιλιππίνες...