– Μ’ αυτό το νυχτικό μοιάζεις είκοσι χρονών, ξαναλέει ο Ευγένιος, που νόμισε πως η Ελένη δεν πρόσεξε τι είχε πει...

Σε ένα Πηγαίο πέλαγος, σχηματισμένο από σταγόνες που κυλούν από μέσα μας, συναντιούνται όσα νιώσαμε, αλλά δεν τα εκφράσαμε· όσα ονειρευτήκαμε, αλλά δεν τα ζήσαμε στο φως καμιάς ημέρας...

Η φλόγα αναδύεται πάνω από σελίδες βιβλίων στο πέρασμα των αιώνων με στόχο τη μέθεξη...

Της ύπαρξης και της απουσίας, της μοναχικότητας και των σχέσεων, της διαχρονικής αγάπης και της απώλειας, του πόνου και του δέους προς τη ζωή...

Η νέα ποιητική συλλογή της Ευδοκίας Ζορπίδου αναφέρεται σε παλιρροϊκά κλειδωμένους ανθρώπους που δεν αποκαλύπτουν ποτέ τη σκοτεινή τους πλευρά, στην ειμαρμένη, αλλά και στην ελευθερία της βούλησης, σε «παρ'' ολίγον ενέργειες» και μετέωρα βήματα, σε ανθρώπους με χακί «δέρμα παραλλαγής, μακρινούς επισκέπτες της ζωής», αλλά και σε ανθρώπους που γεύονται το νέκταρ της, ταυτόχρονα όμως, διερωτώνται «κι όλα αυτά προς τι;», σε ανθρώπους που «στοχάζονται για τη ζωή και τον θάνατο», που θρηνούν για την απώλεια της ομορφιάς και της νεότητας...

ΓΙΑΠΩΝΕΖΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ ...

Άραγε παγιδεύονται τα όνειρα; Μπορεί κάποιος να τα φιλτράρει μέσα του και να κρατήσει στη μνήμη του μόνο τα ευχάριστα, διώχνοντας τους εφιάλτες; Η Ευαγγελία Αλιβιζάτου συνδέει άρρηκτα τα όνειρα με την πραγματική ζωή στην οποία επίσης πρέπει να κρατάμε στην ψυχή μας μόνο τις καλές στιγμές και ν’ αφήνουμε στη λήθη όσες μας πλήγωσαν...

Υπάρχουν σκέψεις που φωλιάζουν στην άβυσσο της ψυχής μας και συχνά αρνούνται να ταξιδέψουν προς το φως για να βγουν στην επιφάνεια...

-

«Όμως, δεν είχε άλλη επιλογή, έπρεπε, οπωσδήποτε να βρει ένα σύντομο δρόμο για να τρελλαθεί...

Προσποίηση παντού σε όλα τα μάτια Σε ξένα πρόσωπα και μακρινά Μα και σε πρόσωπα δικά του...

Η ποιητική συλλογή με τίτλο «Δώδεκα ώρες στον ήλιο...

Έτσι άρχισα να γράφω στιγμές και συναισθήματα...

Η μικρή αυτή ποιητική συλλογή είναι οι νοσταλγίες μου και οι ανησυχίες της εφηβικής και μετεφηβικής μου ηλικίας – της ευαίσθητης περιόδου των 16 έως 19 ετών...

-