-

«Με λέξεις δικές μας»...

Γη, μάνα, γύρισε και στη στροφή σου κάνε τη μέρα να γείρει κάνε τον ήλιο να γονατίσει και σκέπασε με τη θάλασσα όσα είδε το φως! Φέρε τη νύχτα να κρύψει τους αλαλαγμούς της ανάγκης· πόση αγωνία παγωμένη σέρνει πίσω η βασίλισσα των μορφαλλακτών! Κάθε τι κρύβει μέσα του και το αντίθετό του, όμως σαν άντρας που σέρνει τη σκευωρία που έπλεξε στου νου του τη ρουλέτα- ξεχνώ την απαγγελία να λύσω και από το λαιμό μου την ευχή να βγάλω, να σταθώ μέχρις ότου η αυγή χαράξει...

Αντλώντας έμπνευση από βιώματα και εικόνες της καθημερινότητας, ο ποιητής εξυμνεί με ύφος δωρικό την ίδια τη ζωή –μέσα από διάφορες εκφάνσεις της– με έναν ολιστικό και συνάμα αλληγορικό τρόπο...

Εδώ λοιπόν θα έγραφα κενό...

Έφυγες κι ούτε πρόλαβα να σου πω αντίο...

-

Τα «Ερωτήματα σε χώρο κενό» είναι ένα σύγχρονο ποιητικό έργο, απέριττου λόγου...

Στον δρόμο της φυγής η Ευρυδίκη και η (ανώνυμη) γυναίκα του Λωτ στρέφουν για μια στιγμή το πρόσωπό τους προς τα πίσω και πληρώνουν αυτή την πράξη με την ζωή τους...

-

Η ποιητική συλλογή «Σκάλα μνήμης» είναι ένα εισιτήριο σ’ ένα συνεχόμενο μαγευτικό ταξίδι δίχως προορισμό, καθώς προορισμός σημαίνει ότι τελείωσαν όλα.

-

Ποιητική συλλογή που, όπως μας προδιαθέτει κι ο τίτλος της, διακατέχεται από το στοιχείο του έρωτα...

Κλείνουμε κύκλους διαδοχικά κι ανοίγουμε καινούργιους...

Ανάμεσα στη σκοτεινή άβυσσο που καταλήγουμε και σε εκείνην από όπου ερχόμαστε, περνάμε το χρόνο μας γεμίζοντας συρτάρια με αντικείμενα που μένουν πολύ στο χρόνο...