“Το έργο Ακίνητη Σιωπή αποτελεί το μέστωμα του στιβαρού ποιητικού μινιμαλισμού του Ανδρέα Γεωργαλλίδη...

Πόση δύναμη κρύβει μέσα του ο άνθρωπος σε κομβικές στιγμές της ζωής του και πόσο απαραίτητο είναι γι’ αυτόν να τις βιώσει και να τις ξεπεράσει άραγε;

Έχω ανάψει όλα τα φώτα για να ζεστάνω μια παρένθεση...

Ο δρόμος πηγαίνει, μόνο πηγαίνει...

Ταξίδι στο Βουκουρέστι...

Τ'' όμορφο χθεσινό χρώμα Η αγάπη που ήταν κατέβηκε σε προηγούμενη στάση Φέγγος συναισθημάτων γαντζώνεται στην τέφρα του χρόνου Συκοφαντημένοι εραστές κουρσεύτηκαν από ανεκπλήρωτους έρωτες Άγκυρες στα πόδια του μέλλοντος προσδοκούν ανάσταση Το πείσμα των γεγονότων πυρπόλησε τις αυταπάτες Θρήνοι μετρούν ποτάμια κι εσύ καθρεπτίζεσαι στις εκβολές τους μοχθώντας να κουβαλήσεις πλανόδιο θεό στους τρυφερούς σου ώμους με την ευκλείδια ομορφιά σου στον ριμάνειο χώρο...

Ο ΧΡΟΝΟΣ Το παρελθόν, Μια παρουσία ολοζώντανη Ένας Πρωτέας που διαρκώς μεταμορφώνεται...

ΦΩΣ Λαμπροχρυσίζει όμορφα ο ήλιος όταν βγαίνει, ξυπνάει το μάτι σιγαλά που ανοιγοσφαλίζει αν είναι κάποιος νηστικός, μ’ αυτό το φως χορταίνει, γαμπό, ξεπόδυτο, λυτό, πηγαίνοντας πηγαίνει

ΣΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ Σ’ είδα πάλι εχθές, σε φορούσα προχθές, μα ήταν μόνο στ’ όνειρό μου...

Ποίηση, πεζό. Πεζό ποίημα, ποιητική πρόζα. Κι ενώ το πεζό περπατά και χορεύει, η ποίηση ποιεί, ζει σε εβδομάδα χωρίς Σάββατο ή Κυριακή.

Ποιητική συλλογή που απαρτίζεται από σαράντα ποιήματα, γραμμένα κατά βάση σε μικρή φόρμα και κατά ένα χρονικό εύρος που αφορά τριάντα περίπου χρόνια...

Εκατό χρόνια µετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, 1922 - 2022, πολλά είναι τα αξιόλογα βιβλία που κυκλοφόρησαν µε αναφορά στο θέµα του ξεριζωµού των Ρωµιών κατοίκων από τις εκεί πατρογονικές πατρίδες τους στον σηµερινό ελλαδικό χώρο και την εδώ εγκατάστασή τους...

Αγάπη σε φώναξα Κοίταξα μες στην καρδιά μου και σε βρήκα Περιστέρι σε κάλεσα Έψαξα στα όνειρά μου Είδα πως υπήρχες Άπλωσα τα χέρια μου Ήθελα τόσο να σ'' αγγίξω! Είχες πετάξει μακριά Ψάχνω στην καρδιά μου Βλέπω πώς ακόμη υπάρχεις Αγάπη, αγάπη, αγάπη...

Κρύβω τον βορρά αγκομαχάει η αρετή μα φτάνετ'' η κακία; - στιγμής καν πέτρα πλήγωσε το άοπλον διαλόγου κι αύθις μια μούγκα σκότεινη φίνα διπλοκλειδώνει το φις μπρος απασφάλιζεν ανόρεχτη χημεία - το αύριο σκάει βεγγαλικόν έχεις ανάγκη φώτα; ποιον λες ότι διπλάρωνε πας πειρασμός στη βόλτα; θεός ή σκύλος εάν ξανά πάει κι ασορτί τού πόνου στήνετ'' αυτάκι στου χιονιά τι πάλλευκος σφαδάζει ο έρως ποίημ'' αλυχτά ποίημα και κουρνιάζει...

-