ΤΟ ΒΟΥΝΟ Πέρασαν μέρες πέρασαν νύχτες πέρασαν άνθρωποι κι άνθρωποι κάτω απ’ τον ίσκιο του Κι αυτό εκεί βουβό κι ασάλευτο απόμακρο πάντα αθάνατο...

Αβάσταχτη χειμερινή σιωπή που σφυροκοπά ξανά τις δεκαετίες μου –ιδού ο άνθρωπος ο υπό του μηδενός αργοναύτης– όπου σταθώ τρέχει, με χαιρετά απ’ τα απέναντι η ανυπαρξία, έπειτα ο ισοδύναμος της καρδιάς μου φόβος, αυτό το μελανόμορφο θηρίο εντός μου, επιχειρεί μικρές βεβηλώσεις, γλεντά, μεθάει, φωνάζει και γελάει, να ξεπετρίσει θέλει τα ιερά θεμέλιά μου λίγο-λίγο...

Τα Ανέκδοτα Ποιήματα του Ηλία Κωνσταντίνου (1957-1995), αν και γράφτηκαν πριν από τρεις ή τέσσερις περίπου δεκαετίες, δεν έχουν ξεπεραστεί από τον χρόνο...

Στάθηκα για λίγο στο κατάστρωμα και είδα το κύμα να σκάβει μέσα στον εαυτό του...

-

-

ΑΡΧΑΙΑ ΠΡΩΙΝΑ Δεν είναι όλα τα πρωινά μ’ αρχαίες λέξεις καμωμένα...

Ποίημα που δεν γράφτηκε ποτέ...

-

-

-

Ο Καρλ Γιούνγκ μας λέει πως ένα σημαντικό έργο τέχνης δεν στηρίζεται στο προσωπικό ασυνείδητο του καλλιτέχνη, αλλά στο συλλογικό ασυνείδητο, εκεί ακριβώς όπου διαβιούν τα αρχέτυπα...

Τι είναι ένα Ποίημα; Ο Ποιητής δεν είναι ένας κοινός άνθρωπος...

Μία λευκή κόλλα προσφέρει άπειρες δυνατότητες...

Τώρα τα πουλιά κοιτο...