Τόσο αντέχει η γαλήνη το «γιατί» λίγο πριν φτάσει στην κορύφωση του πόνου...

-

Ησυχία Αμείλικτη φθινοπωρινή αϋπνία ένα γραφείο επίπεδος τάφος οι μνήμες στάζουν σαν μέταλλο λιωμένο, καυτό πάνω στον χρόνο παραμορφώνουν κάθε προοπτική οι παλλόμενοι τοίχοι του δωματίου κλείνουν απειλητικά προς τα μέσα παράθυρα τετράγωνα μάτια υλακές αδέσποτων, θρηνητικά άσματα ο ουρανός και η νύχτα επάρατη ησυχία, μοναχική προσευχή σε ανύπαρκτο ελεήμονα θεό η απόγνωση, αιχμηρή συντροφιά στην αναμονή ν'' ανθίσουν τ'' άστρα ποτισμένα από μελανό αίμα - το αίμα μας...

Από πολύ μικρός ένιωθα μια ιδιαίτερη έλξη προς την ποίηση...

-

-

Τραγούδησε 7 αγαπημένα δημοτικά τραγούδια καθώς τα παίζεις στο ηλεκτρονικό πιάνο...

ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ Ήρθε η ώρα που η εξάτμιση γίνεται όπλο και ο αντίλαλος οργή...

Κείμενα τα Κακώς...

ΜΠΕΡΔΕΥΤΗΚΑΜΕ Σε...

Τούτο το έαρ με τσα...

Δεν ξέρω Δεν ξέρω γιατί µε τόσο πάθος σ’ αγαπώ πλάι σου νιώθω ρόδο που θέλησε ν’ ανθίσει, το κάθε µας αντάµωµα το νιώθω χαρωπό µα πόσο σε αγάπησα στο ’χω οµολογήσει...

Η ιστορική περίοδος (415-399 π...

Η θάλασσά σου άκρη δ...

ΟΚΤΑΒΑ Άνδρος 20-8-2020 Έπειτα, η Νύχτα...