Ένα ποίημα είναι ένα δένδρο Οι ρίζες του χώνονται βαθιά στη Γη Αναζητώντας φρέσκο χώμα και νερό Μένοντας μόνο κι όρθιο Όταν φυσά ο άνεμος Λυγίζει τα κλαδιά του Και ρίχνει τα φύλλα, για να βγουν νέα Όταν γίνεται μούσκεμα στη βροχή Δεν φοβάται τις αστραπές Ούτε τις καραμπόλες κάτω στις ρίζες του Έχει το δικαίωμα να ψηλώσει Φωλιά να γίνει για τα πουλιά Ένα δένδρο, θα μπορούσε να γίνει Ένα ποίημα, πριν την κλιματική αλλαγή Από τη ζέστη την πολλή Οι μέρες του ραγίσαν...

Υπάρχουν ορισμένες γραμμές που, αν από απελπισία τις περάσεις, μπορεί να γίνεις κι εσύ ένα περιφερόμενο παραμύθι...

Με στίχους κοφτερούς...

Μὴν πετροβολᾶτε τὰ ἄνω θά ’ρθει ὁ καιρὸς ποὺ θ’ ἀνεβοῦμε στὰ σύννεφα γιὰ νὰ πιοῦμε νερό...

Μετά Βίας Φωνές...

-

-

-

Γνώρισε τις τέσσερις εποχές του χρόνου μέσα από τρίστιχα ποιηματάκια (χαϊκού)! Νέο σπιτικό – με κάθε του κλαδάκι και πιο άνοιξη...

-

Πρόκειται για μια συμφιλιωμένη ηχώ της ζωής του ποιητή με όλα όσα τον σημάδεψαν στο πέρασμά της...

Βροντοχτυπάνε οι άνθρωποι τις πόρτες ν’ ανοίξουν για να βγουν έξω οι νεκροί αγαπημένοι, να τρέξουν με δάκρυα στα μάτια να συναντήσουν τους δικούς τους ν’ αγκαλιαστούνε πάλι σαν να μη χώρισαν ποτέ...

-

Αχ και να ήμουν αετό...

Ρουμπλιώφ Συστάδε...