Αέναο το ταξίδι του Έρωτα στο χρόνο… Σηµαντική η συνάντησή του µε την ψυχή…Μια σχέση δυνατή, µε µια δυναµική που µπορεί να αποκαλυφθεί σαν βλέπει κανείς τον κόσµο µέσα από τα σπινθηροβόλα µάτια ενός παιδιού...

Ο ερωτικός κατάδεσμος ήταν η ύστατη, απελπισμένη προσπάθεια του αρχαίου ανθρώπου να προσελκύσει το αντικείμενο του πόθου του...

Ποτέ σου δεν κατάλαβ...

(ΣΑΝ) ΠΟΙΗΜΑ ...

ΜΕΤΑ ΤΗ ΕΣΠΕΡΑ Πάντως, το μύρον όλως διόλου αληθινό κι εξαίσιο στο σώμα και των δυονώ και τι δυνατό στην κλίνη που επλάγιασαν ανόμως πλην ηδονικώς πολύ καθώς το φως εξέλειπεν έξω στην πολιτεία διαρκούντος επαρκώς όμως και στων δυονώ τα σώματα...

Μικροί ωραίοι άγγελοι της Άνοιξης Λαβωμένοι του κεραυνού, στο πρώτο παραμυθένιο φτεροκόπημα Απορημένα, πάναγκα φωτεινά μάτια, βάζουν όνειρα σε αναστολή πάνω σε αθώα, λευκά σεντόνια Δεν πρόφτασαν να σκίσουν τα παπούτσια τους Να τρίψουν τα γόνατα και να χύσουν δροσάτα δάκρυα, στων παιχνιδιών τις λιθόστρωτες αλάνες Άφησαν τα μαλλιά τους να περιπλανιούνται στο χρόνο και τα ολάνθιστα ελπιδοφόρα χαμόγελα του Ήλιου, να χρυσολούζουν στο στενό τους στέρνο Αγωνιστείτε αδάμαστα παιδιά Με του σπαθιού τη ζωογόνο θέληση Εσείς, οι λαμπεροί θαλλοί της άσβεστης Φλόγας...

Νυκτερινό οδοιπορικό σε έναν τόπο που γνωρίζει πια μονάχα τις πολλές όψεις του θανάτου, πάνω στο δέρμα των μαρμάρινων λειψάνων, στις στέγες των παλιών σπιτιών, στις πορφυρές φλόγες των διυλιστηρίων...

Στίχοι για έναν κόσμο που ζει ο ποιητής και τον γκρεμίζει με στίχους του...

-

Άµα ζώντας απλά θα πει ταξίδι θα πει ζήσε, ανάσαινε θα πει χαρά, θάρρος θα πει ροή θα πει γαλήνη, θα πει και µάχη Άµα ήξερα άµα, ζώντας µάθαινα άµα...

Στις αγέλαστες µέρες εσύ να γελάς...

H Έλενα Χριστίδου στη νέα ποιητική της συλλογή εξυμνεί τον έρωτα...

Η Γιώτα Παπαδοπούλου μοιράζεται τους στίχους της με τους αναγνώστες ακούγοντας την εσωτερική της φωνή, θέλοντας να τους αφυπνίσει, να τους μιλήσει για την αυτογνωσία, για της ανωριμότητα της κοινωνίας, την τελειότητα και την ατέλεια, την αλήθεια όπως η ίδια το εισπράττει...

Στη συλλογή Χρόνος πλοηγός το ποιητικό υποκείμενο με λόγο άμεσο, εικονοποιητικό, ρυθμικό ψηλαφεί σε ένα είδος ημερολογιακής καταγραφής το αποτύπωμα του χρόνου στον συλλογικό μας βίο, στις προσωπικές του μνήμες και αναζητήσεις...

Τα ποιήματα αυτά γράφτηκαν σε ένα διάστημα τεσσάρων ετών και είναι αποτέλεσμα αυθορμητισμού και αυτόματης γραφής...