Η Ρενέ επιστρέφει στο εκδοτικό προσκήνιο με έναν «Έρωτα εξ αμελείας»...

-

Η Χάρη (του Θεού) σε μια Μοιραία Συνάντηση με τον Βελζεβούλη στάζει αγάπη στην καρδιά του καθώς κοιμάται και τον μεταμορφώνει σε Βασιλιά ο οποίος της χαρίζει ποιητική συλλογή με ονοματεπώνυμο Χάριν Βιώματος...

Ο Πεζός λόγος συναντά την Ποίηση και μαζί δημιουργούν το δικό τους σύμπαν...

Η Αλίκη όταν είδε τον βράχο ενώ κρεμόταν σύννεφο μαύρο στον ουρανό, ήδη στη χώρα των παραμυθιών βρισκόταν...

Καταργηθήκανε μεμιάς οι γρήγοροι ρυθμοί και οι στιγμές μας το ίδιο έργο παίζουνε πάνω στη γη...

Και είπε η σιωπή: «Γεννηθήτω άνθρωπος ίνα παράσχει φως εις τους αιώνας» Κι έγειρα στο πλευρό σου κι έτσι καθώς του έλειπε ακόμη αναπλήρωτο το άλλο του μισό αποκοιμήθηκα με μια φλούδα μανταρίνι στο στόμα να θυμάμαι την πίκρα που στύβει πάνω του το αγέννητο φως πριν ωριμάσει ήλιος...

Το Πνεύμα μου κοιμότ...

Μην αλλάξεις το χρώμα των μαλλιών σου για να σε γνωρίσω όταν συναντηθούμε σε κείνη την ηλιόλουστη στάση του αύριο στο σήμερα που μόνος, συνεπιβάτης με τη θύμησή σου, κατεβαίνω...

-

-

Ο Ιωάννης Θεοδοσίου στην πρώτη του ποιητική συλλογή Η Φαρέτρα του Ονείρου έρχεται να συστηθεί στον ποιητικό χώρο με ένα βιβλίο γεμάτο καρπούς μιας όχι ευκαιριακής σοδειάς, αλλά μιας σοδειάς που έχει τις ρίζες της βαθιά πίσω στον χρόνο...

Τα ποιήματά μου γράφτηκαν «για την αγάπη του Ανθρώπου και τη δόξα του Θεού»...

Πρωινό Η μυρωδιά ...

Όνειρα Ζητείται όνειρο Επείγον Στο λευκό του φουσκωμένου σύννεφου το μπράτσο να χαράξω πρόλαβα Ο πόνος Η μοναξιά Η ανυπαρξία ανθρώπινο σχήμα πήρε στο μονοπάτι που καταλήγουν οι ευχές Στα πνευμόνια ένας αέρας απάτητου δάσους δροσάτος στο επείγον του πράγματος τα δάκρυα στέγνωσε κι η αλμύρα σε μια πιθαμή δέρματος μετέωρη με το στόμα ανοιχτό τη λαλιά της να κοιτά που ξεράθηκε έμεινε ΟΝΕΙΡΑ προσφέρονται ΟΝΕΙΡΑ μικρά, μεγάλα, τρελά απίθανα ΟΝΕΙΡΑ Βοριάς Ο Ν Ε Ι Ρ ΩΝ της επιθυμίας ριπές σ’ ένα διάφανο γαλανό αγγελ(ι)όκοσμο με ροδοκόκκινα μάγουλα σγουρά μαλλιά και νέον λαμπιόνια σε κίνηση στην ευθεία απ’ το βλέμμα οι επιγραφές εναλλάσσονται Ρίγος συναντά την επένδυση Πόσο αντέχει άραγε η ψυχή να πληρώσει το διάνυσμα Η λευκή μου κοιλιά με μιας σαύρας ουρά και ποδάρια που το τέρας του ήλιου επιδέξια κόλλησε πιο χορτάτη από ποτέ το ζωνάρι της τέντωσε Τόσα φαναράκια ονείρων τόση προσφορά ευτυχίας πώς να την χωνέψει κανείς...