-

«Ακαθόριστα σχήματα», δέκα ποιήματα της Ανθής Παρασκευοπούλου, αποτύπωμα προσωπικών εμπειριών, ανθρωπίνων καταστάσεων και συμβάντων...

Ίχνη, λιμάνια, τάφοι Εσύ πέθανες κι εγώ μετανιωμένος εραστής ψάχνω να βρω τα ίχνη σου, δεν είναι όμως εύκολο, γιατί δεν άφησα τίποτα μια και δεν είμαι χαράκτης επιτυμβίων ούτε ζωγράφος κοριτσιών σε αττικές ληκύθους και δεν έχω το μαγικό το δίχτυ για να πιάσω αγνές ψυχές που έρχονται στα όνειρά μου...

(Από μια φωνή ή ένα πρόσωπο) Ένα νέο κορίτσι αφήνει τη χώρα του για να συναντήσει το πεπρωμένο των ονείρων της...

Οι βλαβερές συνέπειε...

…«Η Κηδεία του Σαρπηδόνος»… Μετά την ένδοξη μάχη, ο ένδοξος θάνατος και μετά, η λαμπρή κηδεία από τον παντοδύναμο πατέρα αντάξια ενός τέτοιου γιου...

«Άσκηση Ανωνυμίας» [στον γιατρό Σωτήρη Τσιόδρα] Φαίνεται γνώριζε καλά, πως «το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία», προπαντός τις «βλαβερές συνέπειες του καπνού», και κάθε είδους θυμιάματος, γι’ αυτό όταν ήρθε η ώρα, τα άφησε πίσω του όλα απαγγέλλοντας ένα επίκαιρο ποίημα αισιοδοξίας και προτού τον κατασπαράξουν, επέστρεψε στην ανωνυμία… Ο κίνδυνος να σε κάνουν πρότυπο και σημείο αναφοράς, ο κίνδυνος εσύ ο ίδιος να γίνεις ένα κακέκτυπο κατ’ εικόνα καθ’ ομοίωσιν προς χρήσιν στους καιρούς μας, όταν γνωρίζεις καλά, πως κάτι τέτοιο βλάπτει, πως βλάπτει πολύ σοβαρά κι ανεπανόρθωτα, μια τέτοιου είδους μετάλλαξη...

ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ Για κάθε δημιουργία στη γη μεσολαβεί ο εγκέφαλος κάποιου έμβιου όντος και για κάθε δημιουργία εγκεφάλου έμβιου όντος μεσολαβεί το άγνωστο και ανεξερεύνητο Θείον...

Άνθρωπε σήκω τη ματιά πέτα τις παρωπίδες να δεις ότι κηδεύονται στο χρόνο οι ελπίδες για έναν κόσμο πιο καλό κόσμο λευτερωμένο από θανάτους κι οδυρμούς με αρετή πλασμένο κι έρχονται να σε καταπιούν λυγμοί κι απελπισία δαίμονες που σφυρίζουνε σε κάθε κοινωνία...

Στο νέο ποιητικό βιβλίο του ο Αλέξιος Μάινας αφήνει την πραγματικότητα της ιδιαίτερης ιστορικής στιγμής που διανύουμε να εισβάλει στο νοητικό και αισθητικό πεδίο της ποίησης.

Συντροφιά Η συντροφιά συχνά αντιστρέφει το ποτήρι της απόγνωσης...

Ο έρωτας, η μοναξιά, η κοινωνική αδικία, τα στερεότυπα, τα όνειρα, η μετανάστευση βρίσκουν έκφραση στις «Ιστορίες μιας παράστασης»...

Είναι εμπνεύσεις αυθόρμητες...

Απόπειρα σκέψεων, συσσωρευμένων χρόνια, σε ένα είδος τάξης και όχι ακριβώς συλλογή ή ποιήματα...

Βλέμμα στα σχήματα ...