-

-

-

-

Ραψωδία Λ` (2020) ΔΥΝΑΤΑΙ «Τον Ενιπέα αγάπησε, το θεϊκό ποτάμι, απ` όλα τ` ομορφότερο που βρέθηκαν στον κόσμο, και κάθε μέρα σύχναζε στα δροσερά νερά του...

Μία βαθιά βιωματική σειρά ποιημάτων πάνω στον έρωτα...

Στο πόνημά του αυτό, ο γνωστός πανεπιστημιακός εξετάζει την περίπτωση της (πολυσχιδούς και πολυτάλαντης) συγγραφέως Παυλίνας Παμπούδη, η οποία εμφανίστηκε στα γράμματα ως εξέχον μέλος της «Γενιάς του ’70» και συνεχίζει μέχρι σήμερα να παράγει έργο ποιητικό, πεζογραφικό, μεταφραστικό, εικαστικό...

-

Ο άνθρωπος - ήρωας του «Έμπλεο», είναι ο ίδιος σκοτεινός, γεμάτος φως ήρωας, από τη χώρα των «διαδοχικών φωτοπετάλων» | ζωντανός και θερμός, ιδανικός μέσα στο σουρεαλιστικό τοπίο του «Έμπλεο», θα σταθεί μπροστά στα ανθρώπινα όρια, για να τον «δεις» καθαρά μέσα από τα λόγια της αφηγήτριας - συντρόφου | Στο κείμενο παρελαύνουν όμορφες εικόνες, εναλλαγή φωτός-σκοταδιού, φύση, μυρωδιές, λυρισμός και ερωτισμός αντάμα που όλα μαζί συγκροτούν μια δυνατή γραφή...

Τα πόδια σου είναι παγωµένα...

Η παρούσα συλλογή ποιημάτων του Κωστή Νικολάκη γράφτηκε μεταξύ 2011 και 2013, με προοπτική να κυκλοφορήσει σε αμερικάνικη έκδοση το 2014, υπό την εποπτεία του Ρήγα Καππάτου στη Νέα Υόρκη και σε μετάφραση της Τάιρα Μέισον ...

ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ Τώρα ποὺ παίζει τὸ βιολί, κι’ ἔχουμε πιῆ τόσο πολύ, ποὺ μ’ ἕναν ἔρωτα τρελλό, σὰ νἄμαστε δεμένοι, σ’ ἕνα συντρόφεμα ζεστό, βάνε ξανά, νὰ ζαλιστῶ, μέσ’ στ’ ὄνειρό σου νὰ κλειστῶ — το μόνο ποὺ μοῦ μένει· γιατί ἅμα λείψη τὸ κρασί, καὶ φύγης, ἄξαφνα, καὶ σύ, καὶ βουβαθῆ καὶ τὸ βιολί, μὲ τὸ γλυκὸ βραχνᾶ του, — μέσ’ στῆς καρδιᾶς μου τὸ κενό, μεγάλο σὰν τὸν οὐρανό, θ’ ἀκούσω, πάλι, τὸ βραχνὸ τραγούδι τοῦ θανάτου...

Σουρεαλιστικοί στροβιλισμοί σε ταχείς ρυθμούς που δεν αφήνουν το μεταμοντέρνο που καραδοκεί να εισβάλει παρά μόνο με μεθοδικές παρεισφρήσεις...

Στον εαυτό μου κλείν...

Το τελευταίο μπάνιο...