Τι συμβαίνει όταν σε βγάζουν στην εξέδρα; Όταν στοχοποιείσαι δίχως οίκτο; Όταν το τέλος στα δεινά σου, όσο και αν το λαχταράς δε διαφαίνεται; Και πώς βρίσκεις το λόγο να συνεχίσεις; Αυτό το βιβλίο ποίησης απευθύνεται στους καθημερινούς αγωνιστές του σήμερα και του πάντα...

-

Ποιήματα περί φανταστικών πλασμάτων-συνοδοιπόρων στη ζωή που, ενώ έχουν την ικανότητα να υπερασπιστούν τους ανθρώπους απέναντι στις αδικίες που υφίστανται, αδυνατούν να τους λυτρώσουν από αυτές και, ενίοτε, τις δημιουργούν...

Ποιητική συλλογή, αποτελούμενη από τρεις ενότητες, με κυρίαρχα θέματα την ομορφιά, την απώλεια και την αναζήτηση του Θεού...

Η ποιητική συλλογή του Λουκά Γ...

-

[…] Πρόσεχε, μη σε τυλίγουν τα σκοτάδια της νύχτας...

Στο Βατόμουρο μου Κι'' αν φύγεις μακριά μου απ'' τα όνειρα μου, σημάδια ν'' αφήσεις στο πέρασμα σου κι'' εγώ θα είμαι κοντά σου να δροσίζω τα δάκρυα σου...

Με λόγο μεστό και βαθιά συμβολικό, οι πρώτοι έξι μήνες του χρόνου, που αποτελούν και τις ομώνυμες έξι ενότητες του βιβλίου, λειτουργούν ως καθρέφτης της ανθρώπινης εμπειρίας...

Υπάρχει μια σιωπή που δεν είναι ησυχία...

-

-

-

Ο Βασικεχαγιόγλου, ύστερα από εικοσιπενταετή εκδοτική σιωπή, επανέρχεται με τον φιλόδοξο Μπρουταλισμό, μια πολυπρισματική ποιητική σύνθεση που συγκροτείται από δύο μεγάλες ενότητες: «Πλανητικό σύστημα γραναζιών» και «Αδιατάρακτη κοπή»...

[…] Στον Στρατή Χαβιαρά το εκ των υστέρων κριτικό βλέμμα αντιμετωπίζει ένα αίνιγμα: αφενός μια εμβληματική ιστορία της μυθικής ικανότητας του πολυμήχανου Έλληνα να υπερβαίνει τις δυσκολίες της ζωής, να πετυχαίνει στόχους και να καταξιώνεται· αφετέρου μια αντι-ιστορία του διαρκούς τραύματος, της αιμορραγούσας πληγής· αφενός τον προσωπικό και αισθητικό θρίαμβο του ακατάβλητου και ακαταπόνητου δημιουργού· αφετέρου τον κατακερματισμό ενός υποκειμένου που συγκροτείται μόνο στη διάλυσή του, τόσο προς την κατεύθυνση του άλλου, όσο και σε αυτή της διαρκούς ολίσθησής του ανάμεσα στους ορίζοντες παρόντος, παρελθόντος και μέλλοντος· αφενός τον ποιητικό λόγο ως όργανο επώδυνης αναψηλάφησης και αφετέρου την ποίηση ως βάλσαμο και γιατρικό μιας αλλιώς δυσβάσταχτης ζωής· αφενός την ελληνική ιστορία ως ακατάπαυστη αλληλουχία οδύνης και αφετέρου ως κάτι ανεξάλειπτα θραυσματικό, διασπορικό, μετέωρο, μη αναγώγιμο σε κανένα «μεγάλο αφήγημα»...