Ο χρόνος νοούμενος ως ένα μη χωρικό γραμμικό συνεχές στο οποίο τα γεγονότα συμβαίνουν με εμφανώς μη αναστρέψιμη τάξη έρχεται και επανέρχεται στην ποίησή μου, σαν τα κορναρίσματα που συνοδεύουν τη νύφη στην εκκλησία τη μέρα του γάμου...

Κύματα χτυπούν μελανούς βράχους ξεπερνώντας τα ύψη τους...

Σαν ποίηση αγαπημένη...

στο λεωφορείο Προχθ...

Διαζεπάμη Αν ο φόβος είχε φωνή θα μου ψιθύριζε να είμαι καχύποπτη με τα στρωμένα κρεβάτια να μην κλαίω όταν διαβάζω για πλειστηριασμούς στο διαδίκτυο να κρατώ στα χέρια κομμένο εισιτήριο όταν περπατώ τη νύχτα γύρω απ’ την πλατεία ―τίποτε δεν θυμίζει πλέον την περασμένη θητεία μας― να καταπίνω δυνατά συνθήματα να μην επαναπαύομαι με πνιγμούς στη Μεσόγειο να μάθω ρίμες για τις μνήμες (οι μέρες που θα ’ρθουν θα ξεδιαλύνουν τους νοικοκύρηδες από τους φοβισμένους)...

Νυχ(τ)ιά Αν φύγει τ...

Κάθε άνθρωπος επισκιάζεται από ένα ορισμένο ποσοστό αυτοκαταστροφής στο ψυχικό του ντεπόζιτο...

194 Είναι το λεωφορ...

Στη νέα του ποιητική συλλογή Χειρόγραφα, ο Αντώνης Δ...

-

-

Πρόκειται για μια συλλογή που κινείται εξολοκλήρου σε ελεύθερο στίχο, αρκετά περιεκτικό και συμβολικό ταυτόχρονα, μελαγχολικό και νοσταλγικό, με περιεχόμενο που δείχνει εμφανώς την πρόθεση του ποιητή να μιλήσει γενικά και αφηρημένα, μέσω της εσωτερικής του φωνής, για όλα εκείνα που δυναστεύουν και σκοτεινιάζουν την ψυχή του, χωρίς ωστόσο να καταφέρνουν να την αιχμαλωτίσουν απόλυτα...

Μια χούφτα αέρας είν...

Σαράντα εννέα σύγχρονοι δημιουργοί, ποιήτριες και ποιητές, εστιάζουν τον φακό της γραφής τους στην κοινωνική και πολιτική λειτουργία της ποίησης που γράφεται σήμερα και αποδεικνύουν ότι η ποίηση αποτελεί πράξη αντίστασης απέναντι στην άνωθεν επιβολή των όρων που καθορίζουν το συλλογικό γίγνεσθαι, των όρων που καθορίζουν τη ζωή μας...

Η ανθολογία αποτελεί τον καρπό ενός μεταφραστικού εργαστηρίου που πραγματοποιήθηκε στη Λευκωσία, με στόχο τη μετάφραση σύγχρονης κυπριακής ποίησης από τα ελληνικά στα τουρκικά και από τα τουρκικά στα ελληνικά...