...

ΦΩΣ εκεί στο βάθος μιας αυλής αναδιπλώνεται κάθε ενιαίο το πρωί κρατά το ψέμα στη σκιά των χεριών το μεσημέρι έχει την θαμπάδα της πρώιμης μνήμης το απόγευμα κάθε τι πλησιάζει στην αλήθεια του και η νύχτα τα κοντεύει όλα στ’ άστρα εκεί στο βάθος μιας αυλής αναδιπλώνεται κάθε ενιαίο το μαρμάρινο τραπέζι με τις καρέκλες και το πορτοκάλι όπως και η γυναίκα...

ΗΡΕΜΙΑ Κολυμπάς στα κολλώδη υγρά της ηρεμίας....

...

Η Κατερίνα Θανοπούλου στη δεύτερη ποιητική της συλλογή "Άπνοια μνήμη" σωματοποιεί τον ατομικό και τον συλλογικό πόνο -υπό τη σκιά του ανακαλούμενου πένθους- όχι στην αφαίρεσή του, αλλά στην παροντική, εις την σώμα με σώμα, απτικότητα του....

Όπου επτά αφηγήσεις νόσου σε στενό οικογενειακό κύκλο, τρεις διαφορετικοί αποχαιρετισμοί για ένα και μοναδικό αγαπημένο πρόσωπο, δύο λόγια για τον άνθρωπο που ήρθε για να μείνει, τέσσερις χρήσιμες εμπειρίες προγόνων και εννέα περιστατικά από ισάριθμες χώρες της ίδιας καρδιάς, δεν άθροισαν καμιά πείρα δεν βοήθησαν στον αποχωρισμό....

...

Πόσο λατρεύω να ολισθαίνεις σε δρόμους του κορμιού μου αφάγωτους κι εσχατικούς....

...

Για δές....

...

Γνωρίζει πάντα περισσότερα από τη μητρόπολη....

Τα "Οιστρογόνα" αποτελούν ένα ταξίδι στο χάος....

Λες πως τα γραπτά σου είναι ποίηση; Δεν είναι, σου απαντώ....

...