-...

Είναι οι ανεπίδοτες επιστολές ενός νεότερου ποιητή προς τεθνεώτες ομοτέχνους του....

Η γυναίκα με τα μαύρα, έκανε μία ευχή, στο ποτάμι....

Ανάδρομα πορεύεται το σώμα σου Εμπορεύεται αναπόδραστα Αν σου δώσω ένα μήλο θα μου δώσεις πίσω το φίδι; Σαράντα ποιήματα, μια αναδρομή στο παρελθόν, η αγωνία για το παρόν και το μέλλον....

-...

"προοίμιο για μια εποχή": μη με μαρτυρήσεις ψέλλισε σταύρωσα φίλησα τα δάχτυλα το παιδί έτρεξε το σκυλί συνέχισε να γλείφει κανείς στο απέναντι παράθυρο Σταδίου άδεια κοίταξα μια το μαδημένο πεζοδρόμιο και μια την πόλη που ψυχορραγούσε αύριο η θάλασσα θα έμπαινε στα σπίτια...

"Εξορισμένος σε μια θάλασσα νεκρή εισπνέω μνήμες" Ο Χάρης Μελιτάς, επίκαιρος και ταυτόχρονα διαχρονικός, ευφυής, κοφτός και πυκνός, είρων, σαρκαστικός και αυτοσαρκαστικός, ευαίσθητος, συγκινητικός και ονειροπόλος καταγράφει την πραγματικότητα, περιγράφει χαρακτήρες, συμπεριφορές και αντιδράσεις με εργαλείο τη συντομότερη ποιητική φόρμα, τα χαϊκού, στα οποία προσθέτει σύμφωνα με την παγιωμένη τεχνική του τίτλο που διαλέγεται με το υπόλοιπο ποίημα....

Οι μπάτσοι και οι υπουργοί έχουν την ίδια μούρη ξεροσταλιάζουν από κανάλι σε κανάλι Στ οδόστρωμα με ένα φραπέ στο χέρι από το Φάληρο μέχρι το Καβούρι Νυχθημερόν στα ίδια μέρη παρέα με δολοφόνους (και τον Πρετεντέρη) Για την πατρίδα όλα χαλάλι: το ξύλο το μαστίγιο το καρότο στη Μανωλάδα "Για την Ελλάδα, για την Ελλάδα ρε γαμώτο"...

"ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΑΡΗ": Τη μέρα που το συμβόλαιό μου με τον ήλιο θα παγώσει αγαπημένοι μου μη με στεγάσετε στον οικογενειακό....

-...

-...

Τελικά, οι επιλογές που κάνουμε στη ζωή είναι ο μόνος τρόπος που μας απομένει να στοχαστούμε έμπρακτα πάνω στις έννοιες με ακόμη πιο λίγους θεατές, ακροατές ή αναγνώστες απ όσους θα επιθυμούσε κάθε μορφή τέχνης, επομένως ο μόνος τρόπος να φτάσεις στον ήλιο δεν είναι να πετάξεις μα να αποχωριστείς τα φτερά σου, Ίκαρε, οι πληγές στις ωμοπλάτες σου πολύ απλά δεν σου ανήκουν....

Από μια κάποια διαστροφή της φύσης αγαπώ τα μουσεία τα σπίτια που απολίθωσαν τον χρόνο τα κρεμασμένα παλτό τα φορεμένα παπούτσια εποχής τα πεθαμένα καπέλα Μια κατάψυξη σώματος όπου τα κύτταρα παγώνουν το αίμα και το μυαλό κυλάει ανάποδα Ιδανικός χώρος Όταν δεν θέλεις να πας πουθενά Όταν δεν μπορείς να πας πουθενά Εγκλωβισμένος σε μια ψευδαίσθηση ακινησίας κάθεσαι ασάλευτος στον μοναδικό σταθμό του χρόνου χωρίς να περιμένεις κανέναν ούτε άνθρωπο ούτε τρένο...

Η σχέση του Κωστή Παλαμά με την πολιτική υπήρξε βαθιά και πολύχρονη....

-...