Έχω ζήσει Έχω ζήσει εδώ όσο δικαιούμαι....

το λυχνάρι έκοβε στο τέλειωμα της πόρτας τα νοήματα που η σκέψη λίχνιζε σε άπειρη σκόνη φορτωμένη ζωή κι απ το βυθό μιά τράτα φανέρωνε τα δίχτυα με γέννα γιομάτα και μυστικά όπως πάντα φεβγάτα που περιφέρουνται στης ανυπαρξίας τα κιόσκια του κόσμου υλικά πριν την αποκαθήλωσή του ...

Εναπόθεσα πεύκο στην ερημιά κι ένα δρομάκι - εξ ολοκλήρου δικιά μου η ερημιά! Το δρομάκι που οδηγούσε στη θάλασσα δεν υπάρχει πια - το χάλασαν, το μπάζωσαν....

"O κύκλος αυτών των τεσσάρων πρώτων συλλογών του Γκρή συνιστά, αναμφίβολα, μια τεθλασμένη γραμμή μεταφορικής αναπαράστασης της μαθητείας του στην ποίηση και στη ζωή....

Η πρώιμη ποιητική περίοδος του Νικηφόρου Βρεττάκου, και ειδικά αυτή που προηγείται της κυκλοφορίας της πρώτης του ποιητικής συλλογής....

-...

Μια συλλογή λυρικών ερωτικών ποιημάτων και την ομορφιά της φύσης....

-...

-...

-...

-...

Όταν καταλάβουμε της Αγάπης το Α, το Α θα γίνει η Αρχή και η Αλήθεια για ν αναστήσει τη μνήμη, να βγει από το κύτταρο ένας νέος Ανθός Αγάπης! Κ....

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει τριάντα ένα δοκίμια της Ιουλίτας Ηλιοπούλου για τον Οδυσσέα Ελύτη....

....

ΓΑΛΗΝΗ Είναι μια αίσθηση που σου δίνει ο ουρανός Διάχυτο το φως μπλε το χρώμα Θαρρείς πως στήνεται ένα θέατρο σκιών με πρωταγωνιστές τα σύννεφα Βουβό είναι το έργο που παίζεται και το όνομα αυτού "Γαλήνη" Τα όνειρά σου εκεί πάνω στοιβαγμένα άσπρες νιφάδες σ ένα πανί γαλάζιο Μα πριν προλάβεις μια σκηνή να δεις εκείνη χάνεται παρασυρμένη απ τ αγέρι Κι η ζωή μπροστά σου εκτυλίσσεται σαν να τανε ταινία στον τόπο δυστυχήματος Κι ύστερα μια τελευταία ματιά σαν ρίξεις βλέπεις τη γαλήνη ν απλώνεται και να τα σκεπάζει όλα ΒΑΡΥΤΗΤΑ Είναι κάτι μέρες σαν αυτή που το σώμα κολλάει στη γη με μια βαρύτητα που μου παρασέρνει σκέψεις κι αναμνήσεις και τις σκορπά να αιωρούνται ράθυμες στον αέρα Μέρες σαν τη σημερινή το μυαλό μου τρέχει μακριά αγνό καθαρό και ασταμάτητο από καθετί που το λοιδωρεί και το βαραίνει Τότε, με τα βλέφαρα βαριά από την προσπάθεια δίνω την ευκαιρία στην ψυχή μου να ελαφρύνει από τη βαρύτητα των αποφάσεών μου ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ορρός σαν αρχαία κλεψύδρα μετράει τα δευτερόλεπτα της ζωής του Δυο μάτια Ένα χέρι Μερικά πλευρά έχουν απομείνει παράξενα σημάδια μιας αλλοτινής ύπαρξης Ένα σπουργίτι ταράζει τις σκέψεις του χτυπώντας ρυθμικά το τζάμι παρακαλώντας τον να μείνει μια μέρα ακόμα Και κάθε φορά είναι ο σωλήνας που κρύβει το αναφιλητό που μαρτυρά πως τίποτε πια δεν θα είναι το ίδιο για κανέναν...