"Αγαπητέ αναγνώστη, έχεις στα χέρια σου μια μικρή συλλογή από σύντομα ποιήματα....

ΟΛΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ Όλοι υπήρξαμε κάποτε και αρχαίοι και Αθηναίοι, διεκδικούμε μια θέση θεωρείου στο παρελθόν όπως το δηλώνουν τα μαξιμαλιστικά βαφτιστικά «Άλκης», «Αλκμήνη», «Άλκηστις», «είπα στην Άλκηστις» που σκεπάζουν την Μπαστουνοβλαχία την ενδιάμεση μετά τα μεγαλεία· αν σε πρόσφατο αιώνα είχαν ζήσει εδώ δύο συνονόματοι, ο ένας μητροπολίτης κι ο άλλος καροποιός, εμείς αισθανόμαστε απευθείας μακρανεψιοί του μητροπολίτη: κανενός ο παππούς δεν βοσκούσε τις αίγες στη Βροσίνα, κανενός δεν έβγαινε στην Στυλίδα με την ψαρόβαρκα, κανένας προπάππος δεν έστρωνε ράγες στην Αριζόνα, όλοι στα ριζά του Ερεχθείου είδαμε το φως....

Δράκος ή παραμύθι για τα καλά παιδιά Δεν έχω κότσια να σε γράψω, Δράκε δεν είναι πως φοβάμαι τα ερπετά μήτε τους εφιάλτες είναι το κράμα αυτών των δυο μαζί όπου σημαίνει χρόνος ή μ άλλα λόγια πέφτουμε σ αστραφτερό γκρεμό Με βάση τον δικό μου σωματότυπο κι αφού δεν καταδέχομαι αλεξίπτωτο γνωρίζω πως θα σκάσω στο κενό στις 23:05 ακριβώς αυτού του αιώνα σίγουρα κι άκουσε τι θα γίνει τότε: Θα σπάσει η κλεψύδρα στο κεφάλι μου ποτάμι η άμμος απ τη μύτη μου η άμμος, λέω, οι αναμνήσεις μου από τ αυτιά μου, λέω, ποταμός η Ελένη ο Μπαμπάς μου η Μικαέλα μου και θα σε πνίξουνε ρε πούστη Δράκε...

Η αφύπνιση Σε μια θερμοκοιτίδα αναπνέω....

"ΑΠΑΛΑ": Κλειδώνεις απαλά Αφήνεις το βιβλίο στο γραφείο Και με τα ρούχα στον ύπνο σου Ονειρεύεσαι αγριάδες και χαμούς Αντάρτες των βουνών και των πόλεων Μαχητές και τιμητές της Δημοκρατίας Σκηνοθετημένα σενάρια....

-...

-...

-...

-...

Όταν φοβούνται να κοιμηθούν κοιτούν τα σβησμένα παράθυρα παρακαλώντας να ανάψουν, αλλά αργά καταλαβαίνουν πως η πόλη κοιμάται νωρίς μη σπαταλάει ξύπνια πολύ όνειρο....

Η ΔΙΑΘΗΚΗ Θα αποθάνω όταν θα έχω ακούσει τη μουσική της καρδιάς στο γλυκοχάραμα της χαράς με γιατρικό το μεγάλο ερωτικό Επιθυμώ στο γιαλό Απ’ τα κύματα το δεύτε τελευταίο θρήνο και ασπασμό Όταν θα έχω μεθύσει με τον ωραιότερο μοσχοβόλο ανθό τη νιότη θα έχω απολαύσει τα πλουσιότερα πλούτη που έχει η νιότη Θα είμαι και εγώ το θαυμαστό θαύμα που είναι η νιότη Θα αποθάνω όταν η Πυθία θα χάσει το χρησμό για το δικό μου φευγιό Στ’ άπατα να με συντροφεύουν η ερωτική κραυγή η θαλασσινή ηχώ εκεί θα θεμελιώσω σπιτικό Όταν αναστηθούν τα όνειρα και γίνουν θαύματα κρυμμένα στης καθάριας νιότης μας το μαγικό φυλαχτό...

" Αστέρια μακρινά παρασύρουν τις σπίθες του μυαλού μου στο ποτάμι της ποίησης....

-...

-...

Δυσνόητες ρωγμές στο ανέφικτο όμοιες μ εκείνες που σου χάραξαν στο μέτωπο λίγο πριν την εκούσια θυσία όμοιες με τα λαβωμένα, απ τα χέρια ενός παιδιού, φτερά μιας πεταλούδας Ρωγμές ακαθόριστες, που ασελγούν στης γαλήνης τα σώματα, που ραπίζουν σπερματικές διαθλάσεις στην ανοργασμική πλέον ακοή σου Ρωγμές στις αισθήσεις που φύλαξες για τον έρωτα μιας καταδότριας νύχτας Κ η ψυχή σου ως κ η μικρή ψυχή σου δε χωράει σ ορίζοντες, μα υπομένει γενναία το τραχύ των ρωγμών Κι εκείνο της πεταλούδας το πέταγμα ματαιώθηκε πάλι...