Έτσι, ανάβω τα φώτα της πόλης Σαν ηλεκτρικό ρεύμα να χυθεί στα σπίτια Η συνείδηση της αναγκαιότητας Η αναγκαιότητα της συνείδησης Κι έπειτα θαρρείς περιμένω Σαν τραγούδι χωμένο στα συρτάρια της απόρριψης Να μυρίσει τάχα το δρόμο ο άνθρωπός μου Μακριά από σύμβολα κι άλλες πινακίδες νέον Μακριά από τον θεαματικό ανταγωνισμό Να χαράξει το δρόμο της επιστροφής στον εαυτό του...

Μίκρυνα την ευαισθησία σε βρέφος, βρέθηκα στο πρόσωπό του αφαιρώντας του το πρόσωπο, άδειασα τον εαυτό µου στη µανία του χρόνου, έφτασα στο παρόν µισώντας, λατρεύοντας το παρελθόν...

Το έργο προσεχώς ποιητής προσπαθεί να εκφράσει τις προκλήσεις της εποχής του τόπου οι οποίες δεν μπορούν να βγουν από τον εαυτό τους ώστε να φανερωθεί το πραγματικό τους πρόσωπο μέσα στο οποίο κρύβονται οι ρίζες της ελληνικότητας δια μέσου της ελευθερίας και της Ορθόδοξης παράδοσης που την διάλεξε η μυριόκλωνη μοίρα...

[…] Όμως εσύ κι εγώ ...

O ανά χείρας τόμος περιλαμβάνει έξι συλλογές με πεζοποιήματα (και μία ανέκδοτη) που δημοσιεύτηκαν στο χρονικό διάστημα 2021-2024 από τις Εκδόσεις Νίκας...

Το αστραφτερό των δακρύων Για σένα θα γράψω την τελετουργία της αμυγδαλιάς που ανθίζει καταχείμωνα, διακτινίζοντας το λευκό φως στην άκρη των ανθών της...

Ικέτιδα Βρέχει πάνω...

Ο Σκοτεινός θάλαμος σκοπεύει να φωτίσει την ύπαρξη του διαλόγου μεταξύ της ποίησης και της φωτογραφίας και ακριβώς για αυτόν τον λόγο βασίστηκε σε μια μόνο φωτογραφική ματιά και 36 ποιητικές φωνές...

-

«ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ κάποιο σχέδιο ή αναλαμπή...

Το πέρασμα ήταν γλυκό γυμνά όμως τα πόδια μας...

Στόχος της παρούσας συλλογικής προσπάθειας είναι η ιστορική αναπλαισίωση της καβαφικής ποίησης και η μεθοδική επανένταξη του ποιητή και του έργου στα πολιτισμικά συμφραζόμενα της εποχής τους...

Μ’ ένα μπουκέτο αγριολούλουδα θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την πρώτη ποιητική συλλογή του Παναγιώτη Μανωλίτση...

ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ Η γη σταμάτησε να κινείται για λίγο κι όλα αλλάζουν θέση τώρα...

Αν μικρούλι σύννεφο ήμουν, θα κατηφόριζα ώς τους δρόμους της θάλασσας να τεμαχίσω τη θλίψη στην υδρόγειο, με τη φωνή της άνοιξης θα έσταζα απόδραση στο μέσα χιόνι μας και θα κλωσούσα τη μοίρα του ανθρώπου λευκή, πάλλευκη για να ζεστάνω της ζωής το κανναβάτσο...